Medyascope.tv

Cumartesi Anneleri’nin 567. Buluşması: Maksut Tepeli’nin cesedi nerede?

13 hafta, sadece 13 haftadır her cumartesi saat 12.00’de, Cumartesi Anneleri için Galatasaray Meydanındayım.

Kar kış, yağmur çamur dinlemeden, 567 hafta insan ancak canı çok ama çok yanarsa verebilir haftanın en güzel gününü tek bir yere. Aklım almıyor… Burada kocaman bir çığlık var ama insanlar sağır ve dilsiz olmuşlar… Oysa kayıp yakınları isim isim veriyor sorumluların, işkencecilerin, dönemin olayın üzerini örten yetkililerin adlarını her hafta.

Kayıp yakınlarının yarasına tuz basansa, son dönemde tırmanan savaş ortamı, artan ölümler, yeniden başlayan işkenceler. Umutsuzluk isyana, isyansa kine dönüşüyor kışın ayazında İstanbul’un orta yerinde. Birbirleri arasındaki kurdukları o kocaman bağda kendilerini çok yalnız hissediyorlar. Ateş çemberinin ortasında hedef alınmış, üzerlerine yok edilmeye yemin edilmiş gibi.. Birlerine tutunuyorlar ama yorgunlukları gözlerinden, insanın içine işliyor. İnatları ve kayıp bedenlerine verdikleri söz onları ayakta tutarken, “neden biz, ne yaptık size?”sorusu yüzlerinden okunuyor.

İşte bunları görüyorum 13 haftanın sonunda annelerin gözlerinde… Her geçen hafta daha zor oluyor bu eylemi takip etmek benim için çünkü adeta her hafta acıları katlanıyor kayıp yakınlarının, hayatlarını en yakınlarının izlerini, kemiklerini bulma uğruna harcamış bu insanların umutları ve yaşam sevinçleri de Güneydoğu’daki savaşla yok olup gitmiş, bunca ömrün yerine kocaman bir acı kalmış.

“Kimin hakkı var buna?” diye sorarak yürüyorum Tünel’e doğru, aslında yürümüyorum kaçıyorum… Çünkü bu acı biraz fazla büyük insanın taşıyabileceğinden.

Bunlar da ilginizi çekebilir: