Türkiye’de muhafazakârlık artık kendisini yeniliyor. Eski “sıkı” İslamcı söylemlerini yumuşatıyor. Bu bakımdan eskiden dile getirilen bazı taleplerini bugün artık retorik bakımdan bile yinelemiyor. Her türden muhafazakârları (Kemalist ulusalcı ve milliyetçileri bile) bir potada eritmeye çalışıyor.
Bu ideolojik yenilenmeyi kendi kaynaklarına dair bir iç hesaplaşmayla yapmıyor. Bunun yerine “Batı’da” yüzyıllardır ilerlemeciliğe karşı üretilmiş ne kadar “modern” gerici külliyat varsa harekete geçirmeye çalışıyor. Özellikle Oswald Spengler, Carl Schmitt ve Heidegger gibi Alman gericiliğinin baş öğretmenlerini aktarıyor.
Batı’da ilerlemeciliğe karşı üretilen külliyatın bir bölümü ilerlemeci cepheyi içten parçalamayı, teorik olarak etkisizleştirmeyi, politik olarak işlevsizleştirmeyi amaçlarken başka bir bölümü kendi cephesini kapitalizmi muhafaza etmek amacıyla konsolide etmeye çalışıyor.
Bu yeni muhafazakâr yönelimde laiklik-antilaiklik karşıtlığı neredeyse hiçbir rol oynamıyor. Muhafazakâr laikler kendilerini mevcut politik yapılanma içinde pekala evide hissedebiliyor. Şeriat falan çağrılarının da artık pek bir kıymeti kalmadı. Muhafazakârlar bir cephede buluşuyor.
İlerlemeciler; kadınlar, erkekler, gençler ve yaşlılar, işçiler, yoksul köylüler ve küçük esnaflar, emeğiyle geçinen eğitimciler, ve öğrenciler; kısacası tüm emekçiler, sosyal demokratlar, sosyalistler, solcular, Kürtler, Türkler, yurtseverler, Müslümanlar, Aleviler ve diğerleri; kısacası insanın ve hayvanın sömürülmesine, doğanın talan edilişine, kentlerin yağmalanmasına, köylerin yıkılmasına ve yok edilmesine, derelerimizin kurutulmasına ve yaşamımızın çoraklaştırılmasına karşı olan tüm ilerlemeciler kendi farklarını korumakla birlikte hep beraber bir cephe kurabilecekler mi? Tüm mesele burada yatıyor gibi görünüyor.
