Bazı dostlarım Ukrayna meselesine neden bu kadar takıntılı olduğumu soruyorlar.
Yok vallahi Ukraynalı bir kız arkadaşım yok.
Mutlu mesut evli bir adamım.
Biz Türkler hem iç hem dış gündemi o kadar yoğun ve olaylı yaşıyoruz ki bunu bana soranlara kızamıyorum da.
2011’den beri ülkenin güneyi – daha spesifik olmak gerekirse Suriye – iç gündemden geriye kalan sınırlı oksijenimizin tümünü tüketiyor. TV ekranlarındaki oklavalı şaklabanlar olmasa ahali Rusya’nın Ukrayna’ya saldırısından “savaş” adı altında da olsa pek haberdar olmayacak.
Fakat Trump’ın da aylardır bir barışa bağlamak istediği Ukrayna meselesi bizim için farkında olmadığımız kadar önemli.
Saatleri biraz ileriye saralım.
Diyelim ki bizdeki – sayıları tahminimizden çok daha fazla olduğu anlaşılan – Rus muhiplerinin, ulusalcıların veya Putin’in Rus imparatorluğunu tekrar tesis etmek için başlattığı saldırıyı desteklerken anti-emperyalist olduklarını zannedenlerin temennileri gerçek oldu ve Rusya Ukrayna’yı dize getirdi.
Peki sonrasında ne olur?
Karadeniz Rus hakimiyetine girer ve bizi Ruslarla kaçınılmaz olarak tekrar nüfuz ve hakimiyet mücadelesine götürür. NATO’nun Karadeniz’e girme isteği ve ısrarı artar ve Montrö Sözleşmesi bağlamında bizi müttefiklerimizle karşı karşıya getirir.
Montrö’yü korumak ve muhafaza etmek gittikçe güçleşir.
Putin Ukrayna’yı dize getirmenin ivmesiyle ilk fırsatta NATO üyesi olan Baltıklara ve Polonya’ya saldırır.
Biz NATO üyesi olduğumuza göre bu bizi Rusya ile karşı karşıya getirir.
Ankara valla Baltıklar beni ilgilendirmez, ne haliniz varsa görün diyemez.
Rusya’nın Ukrayna’yı alt etmesi Kremlin tarafından fonlanan Avrupa’daki aşırı sağ partileri iktidarı ele geçirmek konusunda daha da yüreklendirir, onlara ivme kazandırır.
Bunun soydaşlarımız için ne anlama geldiğini görebilir misiniz?
Bu partilerin bazıları açıkça yabancıların sınır dışı edilmesini savunuyor. Bunun bizim için ne kadar rahatsızlık verici bir konu olduğunu görebiliyor muyuz?
Bu yüzden Ankara ile bu aşırı sağcı iktidarlar arasında muazzam gerginlikler baş gösterir ve Türkiye’nin ana ihracat pazarı olan AB’ye mal satmamızı zorlaştıracak gelişmeler meydana gelebilir.
Rusya Ukrayna’yı alt ederse Kafkaslara tekrar ağırlığını verir, Azerbaycan ve Ermenistan arasındaki normalleşmeye çomak sokar. Ermenistan’ı tekrar istediği gibi at koşturduğu bir ülke hâline getirir. Gürcistan’da Rusçular zaten iktidarda. Azerbaycan sıkıntı yaşar.
Bizim için hayati önemde olan Güney Kafkasya koridoru tehlikeye girer.
Ukrayna’yı boyunduruğu altına alan Rusya Suriye’de tekrar alana dönmek isteyecektir. Suriye’de İsrail’in oynadığı çok boyutlu oyunun bir parçası pekâlâ Rusya olabilir. Netanyahu şimdiden Suriye’nin güneyinde işgal ettikleri topraklara Rusları getirmek istediğini ifade etti.
İşin içine Trump’ın Putin sevgisini katın. Alın size çok katmanlı sıkıntı.
Kremlin S-400’leri elinden çıkarmak isteyen Ankara’nın temel yapısal aksının NATO, ABD ve Batı İttifakı olduğunu tekrar gördü.
Ukrayna’yı alt ederlerse bize maliyet çıkaracaklar.
Bunların hepsi olabilir fakat Ukrayna’yı destekleme gereğinin arkasında çok temel ve ahlaki bir unsur var: bir tarafta bütün uluslararası hukuku hiçe sayan, etrafına tehdit ve istikrarsızlık yayan otokratik bir Rusya; diğer tarafta Avrupa’ya eklemlenmeye çalışan, demokrasiyi ve hukukun üstünlüğünü içselleştirme konusunda önemli adımlar atan vatan savunması yapan Ukrayna.
Üstelik Kırım Tatar soydaşlarımızın arkasında duran, geçmişte onların tarihsel anavatanlarında hür bir şekilde yaşamalarına olanak sağlayan Ukrayna.
Yakın zamanda Kyiv’de birkaç gün bulunma imkânım oldu.
Ukraynalılar bağımsızlık ve hürriyetlerine düşkün bir millet ve Trump’a, Putin’e, Çin, İran, Kuzey Kore ve Hindistan’a rağmen savaşmaya kararlılar.
Bir yanda yüzyıl önce bizim gibi yedi düvele karşı kurtuluş mücadelesi veren Ukrayna, diğer tarafta tarihin akışını geriye çevirmek isteyen Putin’in imparatorluk hayali peşinde koşan Rusyası.
Sizce biz hangi tarafta olmalıyız?
