Burak Karataş yazdı: Çürümüş bir şeyler var Danimarka Krallığı’nda

Bu fakir-i pür taksirin naçizane örneklerini vermeye çalıştığı edebiyat türüne “fıkra” tabir edilir. Eskiden matbuat çalışanlarını ağırlıklı olarak “edipler” oluştururdu, ve dön dolaş Langa hıyarıyla Ramazan’da iyi kuşkonmazın nereden kaç kilo alınacağı anlatılırdı.

“Muhterem kariilerin” başka bir bilgiye ihtiyacı yoktu, savaştan yeni çıkmış Anadolu’da kimse gazete okumuyordu, İstanbullu okuyucu da eski Osmanlı saadetinin yelpazelendirdiği deryadil zamanları elemle değil, neş’eyle geçirmeyi tercih ediyordu.

Politikayla çok da içli dışlı olunmayan zamanların kalem erbabı da “eski zaman ahbaplarını” anarak başladığı yazılarını gündelik yaşamı kolaylaştıracak pratik usuller üzerine kurardı. Ara sıra değişik tatlar aksettirmek isteyenlerden diyelim bir Refii Cevat merhum da, tutar izlediği bir piyesin tenkidini yazmak ister, “geçenlerde bir piyes izledim, yazarı Teneke Wilyam derler bir kişiymiş, hiç beğenmedim” deyiverirdi…

Burak Karataş yazdı: Çürümüş bir şeyler var Danimarka Krallığı’nda
Burak Karataş yazdı: Çürümüş bir şeyler var Danimarka Krallığı’nda

Frenk eğitiminin dikiş makinesi tıkırtılarıyla çay kaşığı şıngırtıları arasında süzüldüğü günlerin görmüş geçirmiş ev hanımları, “berbat havadislerden” Allah’tan korkar gibi korkar, arada bir “Dersaadet’e vasıl olunacağında” bile, “aman kuzum oynuyorsa Muammer’e gidelim, başkasını istemez…” derler, ve eklerlerdi:

  • Hayat zaten elemli, gülmek bizim de hakkımız.

Fıkra yazarlığını gündelik yaşamı ıskalayarak sade politika düzlemine oturtanlar genelde sabık politikacılar olurdu. Aralarında kaleminden kan damlayanlar bulunduğu gibi, sade suya tirit lakırdılar döktürenler de bulunurdu. İktidar partisine giydirip muhalefete arka çıkar yahut “iskele alabanda” yapıp tam tersi istikamette ilerler, sonra da Fikret’ten bir dize iliştiriverip yazıyı tamamlardın:

  • Güleriz ağlanacak halimize…

Adama el altından milletvekilliği bile önerirlerdi.

Bizim naçiz kalemimiz ise halı altına süpürülen tarihi gerçeklerin halk aynasındaki siluetlerini aksettirirken hayat-ı hakikiye sahnelerini atlamamaya çalışan bir surete büründüğünden sonuç her daim “gerilimli ama ironik” bir çehreyle ayyuka çıktı.

Son zamanların havadisleri ise benim gibi “tarihi bir iptila olarak derununda yaşayan” kimseleri bile titretecek korkunçluktadır.

Tamam, hiçbirimiz Türkiye’yi Danimarka ile karıştırmıyoruz ama, doğrusu bu kadar adamsendecilikle vurdumduymazlık midemizi kaldırıyor.

İktidar cenahında Tursil’le yumuşatılmışcasına ifadelerle “masumane bir hata” görüntüsüne iliştiriliveren “fon skandalı” gün geçtikçe daha ciddi bir hal alıyor.

2017 referandumu sonrası iğdiş edilmiş parlamentonun bu kepazelik karşısında sessiz kalması, ahval-i adiyedendir belki ama, toplumsal muhalefetin “iktidarın tutumunu sallapati bulan daha radikal köktendinciler” aracılığıyla kanalize olmasına ne buyurulur?

Mahalli idareler seçimlerinde siyasal sıkışmışlığın bir yansıması olarak birinci olan partinin afurlu tafurlu konuşacak mecali yok, hem kendi bastıkları yaş tahtalardan bezdiler hem de sıkıştırıldıkları köşeden savuşacak takatleri kalmadı.

İşi sulandırmadan lafın düzünü ve doğrusunu sarf eden her insan, bu skandalın sadece birkaç açgözlü politikacı ve bürokratın kabahatinden neşet etmediğinin gayet bilincinde.

Serbest piyasa ekonomisinin gereklerini yerli yerine yerleştirmeden çalakalem yöntemlerle ve alaturka şark kurnazlığıyla idare etmeye kalkıştığımız borsanın ilk dalaverede nasıl denizin dibini boyladığı da gözlerimizin önünde duruyor.

Öyle ki kimi aklıevveller, “üç koyup üçyüz alma” yarışında yaya kalınca gene “devlet bizi kurtarsın” diye şarlamaya kalktılar. Kendilerine “madem her derdinize devletin deva olmasını istiyor ve bekliyorsunuz, öyleyse niçin Komünist Partisi’ne yazılmıyorsunuz” diye soran bile çıkmadı.

Çünkü medyada da “sen-ben-bizimoğlancılık” ve partizanlık elele tutuşmuşlar, gazeteler parti broşürü veya bilmemhangi holdingin reklam ilanı gibi çıkıyor, televizyonlarda milyonlarımızı çalan hırsız yöneticileri değil “Paris’i ateşler içinde bırakan gençleri”(!) konuşan koca kafalar var, hiçkimse de kendi kendini sansür etmeden doğru düzgün birkaç cümle kuramıyor zaten.

Burak Karataş yazdı: Çürümüş bir şeyler var Danimarka Krallığı’nda
Burak Karataş yazdı: Çürümüş bir şeyler var Danimarka Krallığı’nda

Almanya’ya iltica etmek için yargı mensuplarıyla danışıklı dövüş halinde Sayın Cumhurbaşkanı’na hakaret davası açanlar da varmış! Bu boyutlara varan bir sistemsel sorundan söz ediyoruz.

Kimi allamelerin “muhalefet” ettikleri öznenin ne olduğunu da bilemiyoruz: Rejime mi karşılar, hükümet sistemine mi, yoksa hükümete mi?

“Critique” konularda sesleri çıkmıyor ya da “hep onlar yiyor, bıraksalar da biraz da biz yesek…” demekten utanıyorlar sanırım.

Berikilerin de bırakacağı yok: Kamu paralarını fonlarda borsalarda yiyecekler işte. Hatta para iadesi yapmak için faiz gününü bile bekleyecekler. Bu arada parlamento da bir torba yasa maddesiyle onları kurtaracak. Bir dönem siyaset suskunluğu içinde debelenecekler veya kızağa alınacaklar, bilmemhangi devlete büyükelçi olarak atanmak veya herhangi bir kamu kurumunda afurlu tafurlu makamlar elde etmek için…

Elini atsa sakalını bulamayan derbeder derviş ise siyasete soğuk bakacak, seçim sandığına adet yerini bulsun diye gidecek, gündeme de “ben seni hiç tanımayrum” diyecek.

İşkenceyi çeke çeke alışacak, yatakta sağa sola döne döne ve gözlerimiz kan çanağı halinde şafak vaktinin güne çöktüğünü görecek, “başka bir günün sabahını” yaşayacak olsak bile sevinecek halimiz kalmayacak.

Çünkü hamam da tas da aynı kalacak, pek pek tellak kadrosunda tensikata gidilecek!

Öyleyse, ne yapmalı? Karamsar olmamak için uçup kaçmalı mı, gerçekçiliğin dümenini elden kaçırmamak için kafamızı başka şeylerle mi meşgul etmeli, çürümüşlüğün geldiği yere sırtımızı mı dönmeli?

Bazen bir yazı, bir hayattan değerlidir, ben buna inanıyorum.

Falih Rıfkı, benim bugünlerde çektiğim mide sancısından daha beterini hissettiği üzgün bir gününde yazısını “tamam, anladık; demokrasi var ama, ayıp diye bir şey de var” diyerek bitirmişti…

Neyse canım, bülbülün çilesi yanmakmış güle, ömürler geçiyor ağlaya güle… Aldırmayın.

Medyascope'u destekle. Medyascope'a abone ol.

Medyascope’u senin desteğin ayakta tutuyor. Hiçbir patronun, siyasi çıkarın güdümünde değiliz; hangi haberi yapacağımıza biz karar veriyoruz. Tıklanma uğruna değil, kamu yararına çalışıyoruz. Bağımsız gazeteciliğin sürmesi, sitenin açık kalması ve herkesin doğru bilgiye erişebilmesi senin desteğinle mümkün.

Paylaş