Yaklaşan siyasi fırtınanın farkında mıyız? Mütereddit olduğu ölçüde mütemerrit hale düşen Başkan Babamız, hazan mevsiminde kuyruğu dik tutmaya çalışıyor, ama nafile. Zira artık bu terazi, bu kadar sıkleti çekmiyor; Augeas’ın ahırları için temizlik vakti. Çanlar kimin için çalıyor? Devletin kurumlarına çöreklenerek halkın hakkını gasp eden imtiyazlı kişiler ve gruplar için çalıyor. Teke şenliğinde sona doğru ilerliyoruz. Kasapyanların bağ evi Başkan Babamızı, millet ise sandığı bekliyor. Başkan Babamız kendisiyle çelişmekten hiç çekinmedi, lakin çelişkilerinin ilerici hamleler getirdiği de pek görülmedi. İnatla direniyor şu an. Planı gayet basit; alternatifleri yok etmek ve böylece kendisini alternatifsiz kılarak seçimlere girmek. Lakin göremediği veya belki de kabullenemediği husus şu; ne yönetebiliyor ne de yürütebiliyor. Ve Türkiye, ne bir Suriye ne de bir Azerbaycan.
Meşrulaştırmak için “Türk tipi başkanlık” dedikleri sistem ne Türk tipi ne de başkanlık; son gelişmelerin de bir kez daha gösterdiği üzere devleti Dingo’nun ahırına çeviren uydurma, ucube bir sistem bu. Evet, otoriter yönetimlerin sevilmemesi gayet tabiidir, lakin böyle dönemlerde kurumlara ve yasalara dair öyle hamleler yapılır ki, olumlu etkisi herkes tarafından kabul ve takdir edilir. Ama yok; bırakın muhalifleri, iktidar taraftarlarında bile böyle bir hissiyat yok. Başkan Babamıza özel, sınırlı ve süreli olan bu sistemde sınırın da sürenin de sonuna geldik. Eski rejim, ara rejim derken artık yeni bir rejimin eşiğindeyiz. Ve rejim değişmeden sistem değişikliğinin hiçbir önemi yok. Sağduyu ve titizlikle hareket etmek gerek; kader ortaklığı yapmak ve zorlukları paylaşmak gerek. Hiçbir şey, dışardan göründüğü gibi değil.

Uzun ince bir yolun, yolculuğun başındayız; kıldan ince kılıçtan keskin. Bahçeli-Öcalan ikilisi, rakiplerinin isteklerinin tam zıttı bir savaşı planladılar ve hayata geçirdiler; zamanı da zemini de bu iki yaşlı kurt belirledi. İdeolojilerin idiotlaştıran etkilerine prim vermediler. Kişisel çıkarlarını gözetmeden hareket ettiler. Birisi devleti, diğeri ise halkı için yaktı gemileri. Omuz omuza vererek çıkardılar bu kayayı dağın tepesine. Düşürmemek için onlara omuz vermek biraz da düşüyor bizlere. Geçtiğimiz bu iki yıl içerisinde, son iki yüzyıl içerisinde akmadığı kadar çok su aktı köprünün altından. 1925’den bu yana ilk defa önümüzde rejim değişikliği için bir fırsat var. Bu sebeple büyük bir sabır ve sebatla hareket edilmeliydi, edildi de; lakin artık şimşek gibi çakıp, yıldırım gibi çarpma vakti. Zira Demokratik Cumhuriyetin vakti geldi. İkinci cumhuriyetin değil, eksik olan cumhuriyetin ikmal ve tekâmül vakti geldi.
Metin değişecek Türkiye’de. Ulus devlet ile üstesinden gelemediğimiz her şeyin, demokratik ulus ile üstünden geçeceğiz. Kimlikleri yok saymayacağız, ama kimlik siyaseti de yapmayacağız; lokal bir parti olmayacağız, ideolojilere hapsolmayacağız. Türkiye Büyük Millet Meclisi nedir? Milli iradenin tecelli ettiği ve İstiklal Harbi’nin kazanıldığı yerdir. Lakin 1920-1923 hariç, hemen hemen hiçbir zaman kudretli bir yer olmadı meclis. Meclisi ayağa kaldırmanın vakti gelmedi mi? Zira meclisi ayağa kaldırmak demek, milli iradeyi tahkim etmek anlamına gelmez mi? Demokratik konsolidasyon için Demokratik Cumhuriyet şart. Odak noktamız yanlış; mevcut iktidarı değil, mevcut rejimi yani 1925’i aşmamız gerek. Büyük bir ulus geçmişinden kaçmaz, geçmişini yok saymaz; geçmişi ile yüzleşir, geçmişinden dersler çıkarır. Yapmamız gereken budur; lakin yargılayarak değil, yarlıgayarak.
Defaatle ifade ettiğim üzere yerel, bölgesel ve evrensel olarak tarihi günlerden geçiyoruz; tarihi bir kırılmanın eşiğinde değil, ortasındayız artık. Türk dünyasının Rumi ve İrani kanadı beş asır sonra barışacak. Kürtler ise bu büyük barışın lokomotif gücü olarak yükselecek. Üç büyük barış demiştik; bunlardan ilk ikisi tedrici olarak gelişiyor, gerçekleşiyor. Birliği sağlayıp, yani zoru başarıp; onu istikrarsız kılacak hataları yapmamak gerek. Bu birliğin dirliği silah ile değil, hukuk ile mümkün. Halklar uğruna savaştan daha kutsal bir şey varsa eğer, o da hakikat uğruna savaştır; barış işte tam da budur. Barış ve kardeşlik duygusu henüz milletin sahiplenebileceği kadar yaygınlaşmadı. Bütünün bir parçası, birliğin bir halkası haline gelecek Öcalan ve gerillası; onların kişiliklerinde bütün bir halk entegre olacak devlete ve millete.
Partiler partizanlaşırsa, siyaset milletin aleyhine işler. Türkiye partizanlar çöplüğü. Ülkeler, iç çatışmalardan veya iç savaşlardan girdikleri gibi çıkamazlar; ya daha zayıf ya da daha güçlü olarak çıkarlar. Tarih bize bunu gösteren sayısız örnekle doludur. Biz, 22 Ekim-27 Şubat mutabakatı ile çok şükür Allah’a ki güçlenerek çıkma konusunda oldukça güçlü bir niyet ve irade ortaya koyduk. Lakin eda eksik. Daha doğrusu, taraflardan birinin edası eksik. Birilerinin demagojiyi bırakıp, demokrasinin gereğini yapması gerek artık. Temelini hakikatten almayan hiçbir söylem, huzur ve refah getirmez. 1925’in yani eksik cumhuriyetin tabanı da tavanı da belli; tabanı kaldıramıyor, tavanı ise karşılayamıyor bu milleti. Tarihi yeniden yazmamız, çıkarmalar ve eklemeler yapmamız gerekiyor. Ve tarih; bir mahkeme kürsüsü değildir, bir okul sırasıdır.

Anayasalar temel metinlerdir. Anayasaların sadece yasalar üzerinde değil, yasalara dayalı yapılacak politikalar üzerinde de egemenlikleri vardır. Bu nedenle, toplumsal sözleşmeye değil de siyasal sözleşmeye dayalı anayasalar, hem yasaları hem de siyaseti yozlaştırırlar; böylesi bir durumda ise milletin egemenliği değil birilerinin efendiliği mevzu bahis olur, devlet de kerim değil ceberrut olur. Birey ile toplum, halk ile iktidar, an ile tarih çatışıyorsa bir memlekette; ya bir şeyler eksik ya da bir şeyler fazla yapılmış demektir. Eksik olanları tamamlamak, fazla olanları törpülemek gerek; ifrat veya tefrit üzerine değil, itidal üzerine siyaset yapmak gerek. İnsanlar eşit doğmuyor ve doğmayacaklar. Ama bu eşitsizliği daha da derinleştiren bir sistem ile karşı karşıyayız. Eşitlik mümkünse eğer bu dünyada; o da ancak devlet katında ve mahkeme salonunda mümkün. Ve bu da ancak hukuk ile mümkün. Lakin hukuk bize yıldızlar kadar uzak.
Zemheri vaktinde zifiri karanlıktayız. Çatışma kurumsallaştırıldı, kutuplaşma normalleştirildi. Devletin yaşamın her alanına sirayet ettiği bir toplum, duygusal ve düşünsel olarak felç geçirir. Bizde yaşanan da budur. İktidara talip olunur, halka tabi olunur; devlet ise bu hikâyede yoktur, o bu denklemin altında veya üstünde bir yerlerdedir. 1925’den nasibini almayan kalmadı; ceberrut olursa devlet, ama bugün ama yarın sıra sana da gelir, senin de kapın çalınır elbet. Demokratik Cumhuriyetin mevcudu onlardan az olabilir, ama potansiyelimiz onlardan fazla. Canavarı alt etmenin yolu, kahramanı var etmekten geçmiyor; çünkü bizim mücadelemizde canavar da kahraman da biziz. Duyarlı ve gösterişli riyakarlardan olmadığımız gibi, Başkan Babamızın koltuğunda oturmadıkları için kendilerini demokrat zanneden zayıf ve zavallı muhaliflerden de olmayacağız. Henüz bizim çağımız gelmedi; lakin şüphesiz tarihin akışı Demokratik Cumhuriyet Partisi’ne doğru; bizim çağımız geliyor, Türkiye yüzyılı geliyor.














