MHP Lideri Devlet Bahçeli, çerçeve yasaya Meclis’te verilen 467 oyluk destek hakkında şu açıklamayı yaptı:
“Bizim Doğu ve Güneydoğu bölgelerinde teşkilatlarımız var. Bu hadiselerin ardından oradaki aşiret liderleri, kanaat önderleri ve toplumun farklı kesimlerinden partimize akın akın ziyaretler gerçekleşti. Muazzam bir kaynaşma vesilesi oldu.”
Aşiretler, bölge halkını hakimiyetleri altına alan, iradelerini sahiplenen yapılar. Bir seçim olduğunda kimin nereye oy vereceğine karar veren yapılardan bahsediyoruz. “Ben başka partiye oy vereceğim” diyemezsiniz. İçinde bulunduğunuz aşiret ne diyorsa o.
Dolayısıyla sürece toplumsal desteği aşiretler üzerinden ölçmek ne kadar sağlıklı olur? Bölge halkının desteği elbette vardır, barışa destek olmalıdır da. Ama barış özgürlük demektir aynı zamanda. Kürt sorununu çözmek için atılan bu ilk adım; silahların bırakılması, sorunların çözümü için umutları yükseltti. Ancak görülüyor ki, iradeyi ortaya koyanların bölgeye bakışı hala aşiretler üzerinden. Sürece toplumsal desteğin ölçüsü ise toprak ağaları.
“Bu iktidar halktan koptu” deniyor ya, mesele kopmak değil. Halkı umursamama noktasındalar. “Biz ne dersek o” seviyesindeler. Bu saatten sonra iktidarın halktan rıza arama gibi bir derdi yok. Arıyorlarmış gibi yapıp, var gibi göstermek yeterli. Zaten itiraz etmeye kim cesaret edebilir ki? Hemen bir operasyon, gözaltı ve tutuklama…
“Millet iradesi”nin Üsküdar sınavı
Üsküdar’a bakın. Halkın seçtiği belediye başkanı tutuklandı. Belediye başkanvekilliği yine muhalefette kaldı, seçim iptal edildi. Belediye meclis aritmetiği yine muhalefete işaret ediyordu. Hemen meclis üyelerine operasyon yapıldı, bazıları gözaltına alındı. Bazıları da aynı dönemde ifadeye çağırıldı ve iradeleri baskı altına alındı. Aynı süreçte dört CHP’li meclis üyesi AKP’ye transfer oldu. Nasıl “millet iradesi” ama. Seçim sonucu garanti olana kadar yargıyı araçsallaştır, baskıyı arttır.
Peki genel seçimde sonuç iktidar lehine çıkmazsa ne olacak? Bunlar bize bir şey anlatmıyor mu? Anlatmıyorsa bir hatırlatma yapayım. MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli, 31 Mart 2024 yerel seçimlerinin ardından “Türkiye Cumhuriyeti sandıkta kurulmamıştır” demişti. Evet sandıkta kurulmadı ama Cumhuriyet Dönemi’ne geçilince siyasilerin geleceği sandığa bağlandı ve hala o cumhuriyetin içindeyiz.
Dolayısıyla siyasetin geleceği sandıkla belirleniyor. Yani sayın Bahçeli’nin de siyasi hayatında sık sık vurguladığı millet iradesiyle. 31 Mart 2024’te de öyle oldu. Ama sonrasında ne yazık ki o irade iktidar tarafından kabul edilmedi, saygı duyulmadı. Millet iradesinin önemi kimi işaret ettiğiyle belirlenemez. O zaman o irade hakim güçlerin iradesi olur. Böyle bir düzende de demokrasiden bahsedilmez. Ama tabii o trenden zaten inilmişti değil mi?
Başta belirttiğim röportajda Devlet Bahçeli, “Sistemin sağlıklı işleyebilmesi için bir anayasaya ihtiyaç var” dedi. Anayasa zaten var. Kelimeler önemlidir, içlerinde “niyet” saklayabilirler. Amacımız o niyeti okumak değil ama her şeyi alt alta koyduğumuzda bir anayasa değişikliği değil, “Yeni bir anayasa amacını görüyoruz. Bu meclis yeni anayasa yapamaz. Yetkisi yok. Yeni bir anayasa ancak savaşlardan sonra yazılır. Yani bir savaşı kazanan ya da ülkesini işgalden kurtaranlar eski anayasayı ilga edip yenisini yapabilir. Peki bizde bunlardan hangisi gerçekleşti?
