“Yerli ve milli muhalefeti de inşallah biz tesis edeceğiz…”
Cumhurbaşkanı Erdoğan, bu cümleyi 23 Aralık 2020’de AKP TBMM grup toplantısında kurdu. 6 yıl sonra, 13 Nisan 2026’da benzer bir niyeti sosyal medya hesabında paylaştı:
“Türk demokrasisinin inşallah önümüzdeki dönemde hak ettiği olgunlukta, kalitede ve vizyonda bir ana muhalefete kavuşacağına inanıyoruz.”

38 gün sonra CHP’ye mutlak butlan kararıyla Kemal Kılıçdaroğlu yeniden getirildi. Kararı, Ankara 36. Hukuk Dairesi verdi. Özgür Özel ve ekibi görevden uzaklaştırıldı. O gün Özel yönetimindeki CHP’nin oy oranı, anketlerin ortalamasına göre yüzde 31’di. Yerel seçimlerde görülmemiş bir başarı elde etmiş ve CHP 47 yıl sonra Türkiye’nin birinci partisi olmuştu. Bu yüzden bu ifade genel merkeze de yazılmıştı: “Türkiye’nin birinci partisi”
Butlandan sonra Kılıçdaroğlu yönetimi ilk olarak bu yazıyı kaldırdı. Zaman haklılıklarını da gösterdi. Oyu, yüzde 30’lardan yüzde 4’lere indi. Sanırım tarihte hiçbir genel başkan yüzde 30’larda teslim aldığı partinin oy oranını yüzde 4’lere indirmemiştir! Kılıçdaroğlu 13 kez Erdoğan’a karşı aday olmuş ve her seferinde kaybetmişti. Bu oy oranı artık maskenin de düştüğünü gösteriyor. Buna rağmen Kılıçdaroğlu görevini yerine getirmekte kararlı. Mevcut CHP içindeki muhalefetin baskılarına rağmen kurultay yapmamakta kararlı. Elbette “Yapmayacağım” demiyor. Ama tarih öteleniyor. Mutlak butlan ile göreve getirilen yeni il başkanları peş peşe “Kılıçdaroğlu olmadan seçime gidemeyiz” bağlamında açıklamalar yapıyor. Zaten Kılıçdaroğlu’nun sürekli dile getirdiği bir durum bu. “Ben hiç aday olmam, aday gösterilirim…”
Mutlak butlan ile koltuğa oturmak, devlet kuran partiyi polislere bastırtmak, genel merkeze kolluk kuvveti sayesinde girip oturmak, parti oylarını birden diplere indirmek, toplumsal karşılığını figüranlarla ispat etmeye çalışmak… Hepsi gözler önünde oldu.

Ama Kılıçdaroğlu’na göre; bunların nedeni başkaydı. Nedeni, Halk TV ve Sözcü TV’ydi. Halk TV’ye kayyım atanmadan dört gün önce, KRT yayınında “ Günün 24 saati yalan haber yapıyorlar, RTÜK’e şikayette bulundum” dedi. Sonra kanal, polisler tarafından basıldı. Sözcü TV’ye kayyım atanmasından üç gün önce, 14 Kasım 2026’da, CHP’ye yönelik tepki sorulunca da şöyle cevap verdi: “Sokakta büyük bir öfke var. Neden? Çünkü televizyon kanalları günün 24 saati aleyhimde yayın yapıyor.”
Sonra? Polisler, Sözcü TV’yi bastı, kayyım atandı. Artık kendisinin pek bir bahanesi kalmadı. Bakalım oylar yeniden yüzde 30’lara çıkacak mı? Yoksa yeni bahaneler mi gelecek? Hatırlayalım yine. Kılıçdaroğlu, 14 Kasım 2026’da bir grup gazeteci ile buluştu. Kendisine Özgür Özel ve bazı YENİ Partili isimler ile ilgili yolsuzluk iddiaları soruldu; “Benim şahsi kanaatim yolsuzluk dosyalarının dokunulmazlığı olmaz” dedi. Aynı açıklamayı yine Sözcü TV’de, 19 Haziran’da şöyle yapmıştı: “Dokunulmazlıkların kaldırılmasını isterim.” Aynı programda Selahattin Demirtaş’ın dokunulmazlığının kaldırıldığı sürece verdiği destekten pişman olmadığını da söylemişti. Demirtaş ve Yüksekdağ, 10 yıldır cezaevinde.
Elbette tüm bunlardan ‘iktidar, Kılıçdaroğlu ne derse onu yapıyor’ sonucunu çıkaramayız. Ama alt alta koyduğumuzda bir siyasi mühendisliği görmemek için ya çok saf olmak ya da bilinçli olarak gözleri kapatmak gerek.
Seçime yaklaşırken ve iktidar özellikle fon vurgununda çeyrek asırlık sürecinin en zor dönemini yaşarken birçok koldan bir yapılanma gerçekleşiyor. Bu ilk kez Türkiye’de olmuyor. Daha önce başka ülkelerde de benzer süreçler yaşandı. İşte birkaç örnek…
Rusya
Önce, Rus muhalif lider Aleksey Navalni’nin kurduğu “Yolsuzlukla Mücadele Vakfı” ile ilgili örgütler “aşırılıkçı” ilan edilip kapatıldı. Kendisi de terör ve aşırılıkçılarla bağlantılı kişi ilan edildi. “Aşırılık yanlısı topluluk oluşturmak” suçlamasıyla tutuklandı. 19 yıl hapse mahkum edildi ve cezaevinde hayatını kaybetti. Parlamentoda sadece Kremlin’in tolere ettiği partiler yer almaya devam ediyor.
Medyaya ise çok daha önce müdahale edildi. Bağımsız ulusal televizyon NTV, baskı ve yargı süreçlerinin ardından 2001’de Gazprom-Media’nın kontrolüne geçti. Sonraki yıllarda bağımsız medya kuruluşları ve gazeteciler “yabancı ajan” veya “istenmeyen kişi” ilan edildi.
Venezuela
Ülkedeki üç muhalefet partisine 2020’de yargı yoluyla iktidar yanlısı isimler atandı. Partilerin sadece isimleri siyasette kaldı, politika ve söylemler tamamen değişti.
Ülkenin eleştiren, sorgulayan TV kanalı Globovision, yıllarca yaptırımlara maruz kaldı. 2013’de hükümete yakın bir iş grubuna satıldı.
Nikaragua
2016’da ülkenin ana muhalefet partisinin lideri yargı yoluyla değiştirildi. Bu duruma karşı çıkan 16 milletvekili de meclisten çıkarıldı. 2021 seçimleri öncesinde de üç muhalefet partisinin yasal statüsü iptal edildi ve yedi başkan aday adayı tutuklandı.
Seçimlerin gerçekleşeceği 2021’de tutuklamalarla eş zamanlı olarak ülkenin muhalif olarak bilinen La Prensa gazetesi polis tarafından basıldı. Gazeteye el konuldu, yöneticisi hapis cezasına çarptırıldı, yayın ekibi ülke dışına çıkmak zorunda kaldı.
Kamboçya
2017’de ülkenin ana muhalefet partisi (CNRP) kapatıldı. Yüzden fazla yöneticisine beş yıl siyaset yasağı getirildi. Diğer güçlü rakip parti de 2023 seçimlerine alınmadı. Eş zamanlı olarak bağımsız medya kuruluşu Voice Democracy 2023’te Başbakan Hun Sen’in talimatının ardından yayın lisansı iptal edilerek kapatıldı. Kapatmaya gerekçe yapılan haber ise Türkiye ile ilgiliydi. 9 Şubat 2023 tarihli haberde, Türkiye’ye yapılacak 100 bin dolarlık yardımın yasalara aykırı bir şekilde Başbakan değil, oğlu tarafından imzalandığı belirtiliyordu. Başbakan bu haberin hükümetin itibarını zedelediğini öne sürerek bağımsız medya kuruluşunu kapattı.
Belki bu örnekler çoğaltılabilir. Ama bunlar da bir gerçekliği görmek açısından yeterli. Demokrasi sınırları içinde atacak adımı kalmayan, sandıktan umudunu yitirmiş tüm iktidarlar yarışa girmek yerine sandığa giden yolu şekillendirmeyi tercih ediyor. Siyasi mühendislik yapıyor. “Mış” gibi muhalefet partisi, “mış” gibi muhalif televizyon.
Peki ne yapmalı? Bu işi göğüsleyecek olan sadece parlamenter muhalefet değil. Özellikle toplumun muhalif kesiminin güvenini sağlamış; akademisyenler, siyaset bilimciler, eski siyasiler, gazeteciler… Sizlere de büyük sorumluluk düşüyor.














