Bu yazının ilk bölümünde, 14 Kasım 2026’daki kuruluş kurultayında Özgür Özel’in ilan ettiği iki hedeften –önce Türkiye’yi, sonra Atatürk’ün partisini geri almak– yola çıkarak seçimden sonra YENİ Parti–CHP ilişkisinin alabileceği dört biçimi tanımlamış ve YENİ Parti’nin Cumhurbaşkanlığını kazandığı iki senaryoyu ele almıştım. YENİ Parti hem Cumhurbaşkanlığını hem Meclis çoğunluğunu kazanırsa geçiş yumuşak olacak, birleşme ise mutlak butlan davası sonuçlandığında CHP tüzel kişiliği etrafında gerçekleşecek, YENİ Parti aslına rücû edecekti. Cumhurbaşkanlığı kazanılıp Meclis çoğunluğu kaybedilirse CHP “kaybedilen sandalyeler” tartışmasının merkezine oturacak, baskı da Kılıçdaroğlu’nun şahsında yoğunlaşacaktı. Bu bölümde Erdoğan’ın yeniden Cumhurbaşkanı seçildiği iki ihtimale bakacağım. Varsayımlarım aynı: Erdoğan Cumhur İttifakı’nın adayı, CHP ise ayrı seçime giriyor ve %3–4 oyla Meclis dışında kalıyor.

Erdoğan Cumhurbaşkanı, YENİ Parti Meclis çoğunluğu: Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi’nin yeni sınavı
Erdoğan’ın hukuken aday olabildiği ve Cumhurbaşkanlığı seçimini kazandığı, buna karşılık YENİ Parti’nin TBMM’de çoğunluğu elde ettiği bir sonuç düşünelim. Bence en eğlenceli senaryo da bu olacaktır. Burada artık klasik anlamda seçimlerden bir galip ve bir mağlup çıkmış değildir. Erdoğan Cumhurbaşkanlığını kazanmıştır ama parlamenter çoğunluğu kaybetmiştir. YENİ Parti Meclis çoğunluğunu kazanmıştır ama yürütme iktidarını elde edememiştir. Bir bakıma iki taraf da kazanmış, iki taraf da kaybetmiştir.
Bu tablo, Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi’nin işleyişi bakımından yeni bir siyasal durum yaratacaktır. 2018’de uygulamaya giren sistemde Erdoğan’ın Cumhurbaşkanlığı, şimdiye kadar kendisini destekleyen partilerin parlamentodaki çoğunluğuyla birlikte var oldu. Oysa bu senaryoda yürütme ve yasama çoğunluğu farklı siyasal güçlerin eline geçmektedir. Hukuken iki organın görev ve yetkileri belirlenmiştir. Fakat siyasal ilişkilerin nasıl kurulacağı, mevcut sistemin ne ölçüde uzlaşma üretebildiğine bağlı olacaktır. Bu durum tek başına anayasal kriz anlamına gelmez. Ancak iki organ arasındaki siyasal uzlaşmazlıkların yönetilmesini daha önemli hâle getirir.
Erdoğan’ın yetkileri, Meclisin sınırlandırma kapasitesi
Erdoğan Cumhurbaşkanı olarak yürütme yetkilerini koruyacaktır. Bakanları ve Cumhurbaşkanı yardımcılarını atayabilecek, yürütmeye ilişkin anayasal yetkilerini kullanabilecek ve Anayasa’nın izin verdiği alanlarda Cumhurbaşkanlığı kararnameleri çıkarabilecektir. Buna karşılık YENİ Parti çoğunluğundaki TBMM, yasama faaliyetlerini yönlendirebilecek, kanunları kabul edebilecek ve yürütmenin faaliyetlerini anayasal denetim araçlarıyla inceleyebilecektir. Anayasa’nın 104. maddesine göre kanunda açıkça düzenlenen konularda Cumhurbaşkanlığı kararnamesi çıkarılamaz; kanunla kararname arasında farklı hüküm bulunursa kanun uygulanır. TBMM aynı konuda kanun çıkarırsa Cumhurbaşkanlığı kararnamesi hükümsüz hâle gelir.1 Bu nedenle Mecliste istikrarlı bir çoğunluk elde eden YENİ Parti’nin, belirli yürütme politikalarına karşı kanun yoluyla siyasal müdahale kapasitesi olacaktır.
Ancak bütün mesele Mecliste kaç milletvekili kazanıldığına bağlıdır. YENİ Parti 301–359 milletvekili kazanırsa yasama çoğunluğunu elinde tutabilir. Cumhurbaşkanından dönen sıradan kanunları aynen kabul edebilir. Fakat kendi başına anayasa değişikliğini kabul etmeye veya seçimlerin yenilenmesine karar vermeye yetecek çoğunluğa sahip değildir. 360–399 milletvekiliyle Meclis, anayasal koşullar çerçevesinde seçimlerin yenilenmesine karar verebilir. Kabul edeceği anayasa değişikliklerinin halkoyuna sunulması yolu da açılır. 400 ve üzerinde milletvekiliyle Meclis anayasa değişikliklerini halkoyuna gitmeden kabul edebilir. Ancak Cumhurbaşkanının anayasa değişikliklerine ilişkin yetkileri bütünüyle ortadan kalkmaz; Cumhurbaşkanı kabul edilen değişikliği Meclise geri gönderebilir ya da halkoyuna sunabilir.2 Dolayısıyla üçüncü senaryoda 301, 360 ve 400 milletvekili arasındaki fark yalnızca sayısal değildir. Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi’nin işleyişini değiştirebilecek anayasal bir farklılıktır.
Erdoğan’ı nasıl bir dönem bekler?
Böyle bir seçim sonucunda Erdoğan’ın yürütme yetkilerini korumasına rağmen yasama alanında önemli bir muhalefet çoğunluğuyla karşılaşması söz konusu olacaktır. ABD gazete diliyle söylemek gerekirse Erdoğan, Kasım 2026 ara seçimlerinde Temsilciler Meclisi ile Senato’yu Demokratlara kaptıran Trump gibi bir “topal ördek” (lame duck) hâline gelecektir: Anayasal yetkileri yerinde duran, ama Meclis desteğinden yoksun ve son dönemini yaşayan bir cumhurbaşkanı.3 Bütçe görüşmeleri, yasal düzenlemeler, atamalara ilişkin kanuni çerçeve ve yürütmenin çeşitli politikaları, sürekli siyasal müzakerelerin konusu hâline gelebilir. Ancak Türkiye’de bütçenin kabul edilmemesi, Amerika Birleşik Devletleri’nde görülen türden otomatik bir kamu yönetimi durmasına yol açmaz. Anayasa’nın 161. maddesi, geçici bütçe çıkarılamaması hâlinde önceki yıl bütçesinin yeniden değerleme oranına göre uygulanmasını öngörür.4 Yürütme ile yasama arasındaki çatışmayı bu yüzden mekanik biçimde bir yönetim felci olarak değerlendirmek doğru olmaz. Ama önceki yılın bütçesiyle yürütülen bir yönetimde Cumhurbaşkanının yeni harcama ve yatırım önceliklerini hayata geçirme imkânı ciddi biçimde daralır.
Üç temel gelişme çizgisi düşünülebilir. İlki, Erdoğan ile YENİ Parti çoğunluğunun belirli alanlarda uzlaşmasıdır. İkinci ihtimal, kanunlar ve kararnameler üzerinden sürekli siyasal ve hukuki çatışmaların yaşanmasıdır. Üçüncüsü ise Meclis çoğunluğunun parlamenter sisteme dönüş veya başka anayasal değişiklikler etrafında yeni bir siyasal gündem oluşturmasıdır. Ayrıca Anayasa’nın 116. maddesi kapsamında seçimlerin yenilenmesi de gündeme gelebilir. Ancak bu karar Cumhurbaşkanlığı ve milletvekili seçimlerinin birlikte yenilenmesini gerektirir; Erdoğan’ın yeniden aday olabilmesi ise anayasal dönem sınırları ve seçimlerin hangi organın kararıyla yenilendiği gibi hukuki koşullara bağlıdır.5 Kısacası Erdoğan açısından kolay bir siyasal dönem varsaymak mümkün değildir. Mecliste çoğunluğa sahip olmayan bir Cumhurbaşkanının, yürütmenin başındaki siyasal gücünü sürdürürken yasama çoğunluğuyla nasıl ilişki kuracağı sistemin temel sorularından biri hâline gelecektir.
Özgür Özel neden istifa etmeyebilir?

Bu senaryoda Özgür Özel’in genel başkanlıktan ayrılmaması yönündeki varsayımın siyasal bir dayanağı bulunuyor. YENİ Parti Cumhurbaşkanlığı seçimini kaybetmiş olsa bile Meclis çoğunluğunu kazanmıştır. Bu sonuç partinin birinci siyasal güç olarak parlamentoda temsil edilmesini sağlayabilir ve Özel’in liderlik konumunu korumasına zemin hazırlayabilir. Bununla birlikte Özel’in önceki açıklamalarını da göz ardı edemeyiz. Özel, 26 Eylül 2026’da partisini iktidar yapamaz ve birinci parti konumuna getiremezse genel başkanlığı bırakacağını söyledi.6
Üçüncü senaryoda bu iki ölçüt birbirinden ayrılmaktadır. YENİ Parti Mecliste birinci parti veya çoğunluk sahibi olabilir; fakat Cumhurbaşkanlığını kazanamamıştır. Bu durumda Özel’in kendi taahhüdünü nasıl yorumlayacağı, parti içindeki tartışmaların konusu olabilir. Özel genel başkanlığı sürdürürse, sıradan bir ana muhalefet liderinden farklı bir konumda bulunacaktır. Çünkü yalnızca iktidara karşı siyasal muhalefeti yürütmekle kalmayacak, Meclis çoğunluğunun yasama faaliyetlerini de yönlendirecektir. Bu durum onun liderlik rolüne yeni bir kurumsal ağırlık kazandırabilir.
CHP ve Kılıçdaroğlu için değişen hesap
Üçüncü senaryoda CHP’nin konumu ikinci senaryodan tamamen farklıdır. YENİ Parti Meclis çoğunluğunu kazanmıştır. Dolayısıyla CHP’nin ayrı seçime girmesinin yasama çoğunluğunu engellediği iddiası burada geçerli olmayacaktır. Ancak aynı tartışma Cumhurbaşkanlığı seçimi üzerinden yeniden kurulabilir. CHP’nin %3–4 oranındaki seçmen desteğinin YENİ Parti’nin Cumhurbaşkanı adayına yönelmesi hâlinde Erdoğan’ın seçimi kaybedebileceği ileri sürülebilir. Bu iddianın gücü, Cumhurbaşkanlığı seçiminin hangi oy farkıyla sonuçlandığına ve CHP’nin seçimdeki tutumuna bağlı olacaktır.
Kılıçdaroğlu toplumsal muhalefetin ortak adayını açıkça desteklemişse, CHP’nin ayrı varlığını Erdoğan’ın yeniden seçilmesinin doğrudan nedeni olarak göstermek daha güç olacaktır. Buna karşılık CHP’nin tarafsız kaldığı, başka bir adayda ısrar ettiği veya ikinci turda YENİ Parti adayını desteklemediği bir durumda, Kılıçdaroğlu’nun siyasal sorumluluğuna ilişkin tartışmalar yoğunlaşabilir. Ancak iki partinin seçmenlerinin birbirine otomatik olarak aktarılabileceğini varsayamayız.
Kılıçdaroğlu’nun önündeki başka bir mesele de CHP’nin ayrı siyasal varlığını sürdürmenin gerekçelerini açıklamak olacaktır. YENİ Parti’nin Meclis çoğunluğunu elde etmesi, CHP’nin hukuki varlığını ortadan kaldırmaz; buna karşılık tarihsel miras ve seçmen temsili tartışmasını yeniden canlandırabilir. Bu koşullarda birleşme meselesi gündemde kalabilir; ancak ikinci senaryodaki gibi kaybedilen milletvekillikleri üzerinden değil, daha çok tarihsel ve örgütsel bütünleşme açısından ele alınabilir. Bu senaryo gerçekleşirse, Erdoğan yürütmeyi, YENİ Parti ise Meclisi kontrol ederken Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi’nin siyasal uzlaşmazlıkları nasıl yöneteceği sorusu Türkiye siyasetinin merkezine yerleşebilir. Bu, sistemin daha önceki işleyişinden farklı bir evredir.


Çifte seçim yenilgisi: Muhalefetin siyasal ve örgütsel krizi
Dördüncü senaryo muhalefet açısından en ağır sonuçların tartışılabileceği durumdur. YENİ Parti Cumhurbaşkanlığı seçimini kaybetmiş, Meclis çoğunluğunu da elde edememiştir. Erdoğan yeniden Cumhurbaşkanı seçilmiş; AKP ve müttefikleri parlamentodaki çoğunluklarını korumuştur. CHP ise varsaydığımız gibi %3–4 oyla Meclis dışında kalmıştır. Böyle bir sonuç, 2026’daki parti ayrışmasından sonra ortaya çıkan iki ayrı siyasal örgütün de temel hedeflerine ulaşamadığını gösterecektir. Ancak bunun sonuçları iki parti için aynı olmayabilir.
Özgür Özel’in ayrılması ve YENİ Parti’nin liderlik krizi
YENİ Parti’nin birinci parti de olamadığını varsayarsak, Özel’in daha önceki açıklamalarında ilan ettiği koşulların bu senaryoda gerçekleşmesi, genel başkanlıktan ayrılma taahhüdünü doğrudan gündeme getirir. Bu nedenle onun görevinden ayrıldığını varsayabiliriz. Fakat Özel’in genel başkanlığı bırakmasıyla YENİ Parti’nin siyasal varlığını yitirmesi aynı şey değildir. Burada partinin ne ölçüde kurumsallaştığı sorusu belirleyici hâle gelir. Yine de görünen köy, YENİ Parti’nin kısa süre içinde dağılma noktasına doğru evrileceği yönündedir. Özel’in ayrılması durumunda YENİ Parti yeni bir genel başkan seçerek muhalefete devam edebilir; ancak bu, çok ama çok düşük bir ihtimaldir.
Kılıçdaroğlu: Yenilginin siyasal sorumluluğunun yoğunlaştığı figür
Dördüncü senaryoda Kılıçdaroğlu’nun durumu farklı ve daha ağır olabilir. CHP’nin ayrı seçime girmesi, YENİ Parti’nin Cumhurbaşkanlığını ve Meclis çoğunluğunu kaybetmesiyle birlikte değerlendirilirse, seçim yenilgisinin sorumluluğunu Kılıçdaroğlu’na yükleyen bir siyasal söylem yaygınlaşabilir. Ancak şu noktanın altını çizmek gerekiyor: YENİ Parti’nin çifte mağlubiyetinin doğrudan doğruya Kılıçdaroğlu yüzünden yaşandığını iddia etmek ile toplumsal muhalefetin başarısızlığın sorumluluğunu Kılıçdaroğlu’na yüklemesi ayrı şeylerdir. CHP ve Kılıçdaroğlu, YENİ Parti’nin başarısını ya da başarısızlığını etkileyecektir; ama YENİ Parti’nin hem Cumhurbaşkanlığı seçimini kaybetmesinin hem de Meclis çoğunluğunu elde edememesinin tek faili Kılıçdaroğlu olmayacaktır. Seçim yenilgisi, birçok farklı faktörün birleşmesiyle ortaya çıkabilir. Aday tercihleri, kampanya stratejileri, seçmen davranışları, iktidarın kurumsal üstünlüğü, ekonomik koşullar ve muhalefet partilerinin ilişkileri sonuçları etkileyebilir.
Yine de çifte yenilginin yaratacağı toplumsal travmanın günah keçisinin Kılıçdaroğlu olacağını öngörmek zor değildir. CHP içinde de Kılıçdaroğlu’na yönelik tepkilerin artacağı tahmin edilebilir. Bu senaryoda birleşme tartışması da yön değiştirir. İktidar hedefine ulaşamamış bir YENİ Parti’nin kadrolarının bir bölümünün CHP’ye dönmesi, yani bir rücû süreci gündeme gelebilir. Bu dönüşün koşullarını da büyük ölçüde mutlak butlan davasının nihai sonucu belirleyecektir.

1. Türkiye Cumhuriyeti Anayasası, m. 104,.
2. Türkiye Cumhuriyeti Anayasası, a.g.e., m. 89, 116 ve 175.
3. Trump, ara seçimlerin ardından ABD basınında yaygın biçimde “topal ördek” olarak nitelendi. Bkz. “Midterm voters rebuke Trump, handing Democrats both chambers of Congress”, PBS NewsHour,; “US midterms: Donald Trump a ‘lame duck’ as Democrats win House and Senate”, ITV News, 4 Kasım 2026, (erişim: 15.11.2026).
4. Türkiye Cumhuriyeti Anayasası, a.g.e., m. 161.
5. Türkiye Cumhuriyeti Anayasası, a.g.e., m. 101 ve 116.
6. Özel’in sözleri şöyleydi: “Girdiğimiz herhangi bir seçimde partiyi iktidar yapmaz, birinci parti yapmazsam o gün görevi bırakacağım.” Bkz. “Özgür Özel’den seçim resti: Genel Başkanlığı bırakırım”, Sözcü, 26 Eylül 2026.












