YENİ Parti’nin ilk kurultayını Medyascope’un yedi buçuk saatlik upuzun yayınından seyrettim. Ekrana mı öyle yansıdı bilemem ama kongre organizasyonu mükemmeldi. Her şey bir yana, bu kurultay Özgür Özel’in kürsüden kendi yazdığı şiiri okuduğu kurultay olarak da tarihe geçecek. Daha önce de konuşmacılar kürsüden şiirler okumuştu ama hatırladığım, bildiğim kadarıyla hiçbiri kendi şiirini okumamıştı.
Özgür Özel, YENİ Parti’nin 14 Kasım 2026’da gerçekleştirilen kuruluş kurultayında yaptığı açıklamayla, kendisine ve partisine sıradan bir seçim başarısının ötesine geçen bir siyasal misyon yükledi. Özel’e göre bu, partisinin muhalefette gerçekleştirdiği ilk ve son kurultay olacaktı. Bir sonraki kurultay iktidarda yapılacaktı. Bununla da yetinmeyen Özel, önce Türkiye’yi, ardından Mustafa Kemal Atatürk’ün partisini geri alacaklarını ilan etti.
Özel’in iki ayrı hedefi olduğunu düşünebiliriz. İlki Erdoğan iktidarına son vermek, ikincisi ise 2026’da yaşanan kurultay krizi ve mutlak butlan kararının ardından CHP’den ayrılan siyasal hareketin, partinin tarihsel mirasıyla yeniden buluşmasını sağlamak.Düğüm, yaklaşan seçimlerin sonuçlarına göre çözülecek. Bu yazıda farklı seçim senaryolarına göre YENİ Parti–CHP ilişkilerinin nasıl şekillenebileceği üzerinde düşünmek istiyorum.
Bu ihtimalleri dört ayrı senaryo üzerinden inceleyebiliriz. Senaryolarda Erdoğan’ın Cumhur İttifakı’nın adayı olacağı, CHP’nin ise %3–4 civarında oy alacağı varsayılmıştır. Mevcut anayasal düzende Erdoğan’ın yeniden aday olabilmesi, seçimlerin TBMM kararıyla yenilenmesine ya da bir anayasa değişikliğine bağlıdır. Bana sorarsanız CHP’nin %4’ten fazla oy alma ihtimali, Erdoğan’ın önümüzdeki seçimlerde aday olmama ihtimalinden bile düşüktür. Birinci senaryoda YENİ Parti hem Cumhurbaşkanlığını hem Meclis çoğunluğunu kazanıyor. İkincisinde Cumhurbaşkanlığını kazanmasına rağmen Meclis çoğunluğunu sağlayamıyor. Üçüncüsünde Erdoğan Cumhurbaşkanlığını korurken Meclis çoğunluğu YENİ Parti’ye geçiyor. Dördüncüsünde ise YENİ Parti her iki seçimi de kaybediyor; Erdoğan ve onu destekleyen partiler yürütme ve yasama üzerindeki siyasal hâkimiyetlerini koruyor. Bu yazının ilk bölümünde YENİ Parti’nin Cumhurbaşkanlığını kazandığı ilk iki senaryoyu, ikinci bölümünde ise Erdoğan’ın yeniden seçildiği diğer ikisini ele alacağım.
İki seçimin de kazanılması: Yumuşak geçiş, CHP’de birleşme
YENİ Parti’nin hem Cumhurbaşkanlığı seçimini hem de TBMM çoğunluğunu kazandığını düşünelim. Bu, Özgür Özel’in kurultayda ortaya koyduğu ilk hedefin de gerçekleştiği anlamına gelir. Cumhurbaşkanlığı el değiştirmiş, Meclis çoğunluğu YENİ Parti’ye veya onun öncülüğündeki siyasal bloğa geçmiştir. Böyle bir tabloda CHP’nin %3–4 oy alarak Meclis dışında kalması, tek başına büyük bir siyasal krizin kaynağı olmayabilir. Çünkü YENİ Parti iktidarı kazanmış, seçim öncesindeki parti ayrışması en azından iktidarın el değiştirmesini engellememiştir.
Bu nedenle Kılıçdaroğlu üzerindeki siyasal baskının, sonraki senaryolarda karşılaşabileceğimiz ölçüde ağır olacağını varsaymak için yeterli neden bulunmuyor. CHP’nin Meclis dışında kalmasının bütün sorumluluğunu Kılıçdaroğlu’na yükleyen tartışmalar yerine, CHP’nin geleceği ve iki partinin yeniden birleşme ihtimali ön plana çıkabilir. Bu tartışmalar seçimlerden hemen sonra gündeme gelmeyebilir de. Ancak birleşme, gerçekleşirse, CHP’nin tarihsel misyonu ve marka değeri sebebiyle –tıpkı koalisyon ortağı SHP’nin kendisinden çok daha küçük olan CHP’ye katıldığı 1995 birleşmesinde olduğu gibi – CHP tüzel kişiliği etrafında gerçekleşecektir. Kısacası YENİ Parti eninde sonunda CHP’ye katılacak, aslına rücu edecektir. İşte bu noktada mutlak butlan kararına ilişkin yargısal sürecin akıbeti belirleyici olacak; mutlak butlan davası bütünleşmenin hukuki düğümünü çözecektir. Bir başka deyişle YENİ Parti her iki seçimi kazansa da olası bir bütünleşme girişimi, butlan davası nihai sonuca ulaştığında kuvveden fiile geçecektir. (1)
Cumhurbaşkanlığı kazanılır, Meclis çoğunluğu kaybedilir: Sorumluluk tartışmasının merkezinde CHP
İkinci senaryo ilkine benziyor; ancak aralarında siyasal bakımdan son derece önemli bir fark bulunuyor. YENİ Parti’nin desteklediği Cumhurbaşkanı adayı seçimi kazanıyor, fakat parti veya oluşturduğu ittifak, ittifak dışındaki muhalefet partilerinin milletvekilleriyle birlikte bile TBMM’de 301 sayısına ulaşamıyor. CHP ise varsaydığımız gibi %3–4 oyla Meclis dışında kalıyor. Bu durumda seçim sonrasındaki tartışmaların yönü değişebilir.
Birinci senaryoda CHP’nin bağımsız varlığını sürdürmesi öncelikle bütünleşme ve tarihsel devamlılık sorunu olarak görülürken, burada CHP’nin seçimlere ayrı bir parti olarak girmesi, muhalefetin Meclis çoğunluğunu kaybetmesinin nedenlerinden biri olarak gösterilebilir. CHP’nin aldığı oyların YENİ Parti’ye yönelmesi durumunda Meclis çoğunluğunun kazanılabileceği iddiası, seçimden sonra geniş bir siyasal tartışma başlatabilir. Örneğin YENİ Parti, müttefikleri ve Cumhur İttifakı dışındaki öteki partilerin toplam 296 milletvekili kazandığını, CHP’nin ise %3 oyla Meclis dışında kaldığını varsayalım. Böyle bir tabloda CHP’nin ayrı seçime girmesi nedeniyle beş milletvekilliğinin kaybedilmiş olabileceği ileri sürüleceğine kesin gözüyle bakabiliriz.
Yine de bu iddianın doğru olup olmadığını, yalnızca iki partinin ülke genelindeki oy oranlarına bakılarak tartışmak doğru olmayacaktır. 2022’de yapılan seçim kanunu değişikliğiyle ülke barajı %7’ye indirilmiş, ittifakların milletvekili dağıtımına ilişkin kuralları değiştirilmiştir. (2) Seçim çevrelerinde milletvekillikleri, baraj koşullarını karşılayan partilerin oyları üzerinden D’Hondt yöntemiyle dağıtılmaktadır. Dolayısıyla CHP’nin oylarının ne kadarının YENİ Parti’ye geçeceği kadar, bu oyların hangi seçim çevrelerinde yoğunlaştığı da önemlidir. Ayrıca ülke barajı ittifakın toplam oyu üzerinden hesaplandığından, CHP YENİ Parti ile aynı ittifakta seçime girseydi %7’nin altında kalan oyları da milletvekili dağıtımında hesaba katılabilirdi. Üstelik CHP seçime katılmasaydı, ona oy veren seçmenlerin tamamının YENİ Parti’yi tercih edeceği varsayılamaz. Bir bölümü başka partilere yönelebilirdi veya sandığa gitmeyebilirdi.
Bununla birlikte siyasal tartışmalar her zaman bu tür matematiksel ayrıntılar üzerinden yürütülmez. CHP’nin seçimlere katılıp %3–4 oy almış olması ile toplumsal muhalefetin Mecliste çoğunluğu sağlayamamış olması arasında bir rabıta kurulacağı su götürmez; ama sonucun ne kadarının doğrudan doğruya CHP yüzünden ortaya çıktığını tespit etmek neredeyse imkânsızdır. Özetle siyasal sorumluluğun kamuoyunda nasıl kurulduğu ile bir seçim sonucunun gerçek nedenleri farklı şeylerdir.
İkinci senaryoda Kılıçdaroğlu’nun üzerindeki baskının birinci senaryoya göre artabileceğini düşünmek için belirgin gerekçeler bulunuyor. Bu noktaya biraz daha yakından bakalım. YENİ Parti’nin Cumhurbaşkanlığı seçimini kazandığı ama TBMM çoğunluğunu elde edemediği bir tablo, yeni cumhurbaşkanının –ABD gazete diliyle söylemek gerekirse– Meclisle bir “kilitlenme” (gridlock) içinde göreve başlayacağı; YENİ Partili cumhurbaşkanının etkinliğinin Meclis çoğunluğunca baltalanabileceği; yeni cumhurbaşkanının asla Tayyip Erdoğan’ınki gibi bir siyasal güce sahip olamayacağı bir politik durum yaratacaktır. Bu durumda artık CHP’nin ayrı bir parti olarak varlığını sürdürmesi yalnızca tarihsel ve örgütsel bir mesele olmaktan çıkacak, Meclis çoğunluğunun kaybedilmesiyle ilişkilendirilen bir siyasal sorumluluk sorununa dönüşecektir. Bu tartışma, kısa sürede Kılıçdaroğlu’nun kişisel siyasal sorumluluğuna yönelebilir. Böyle bir durumda Cumhurbaşkanlığı kazanılmış ama yönetme sorunu ortaya çıkmış olacaktır.
Yeni cumhurbaşkanının en uygun konjonktürde tekrar seçimlere gitme hakkının olduğunu da unutmayalım. Nitekim Haziran 2015 seçimlerinden sonra hükûmet kurulamayınca Cumhurbaşkanı Erdoğan, Anayasa’nın o dönemki 116. maddesine dayanarak seçimleri yenilemişti. (3) Bugünkü sistemde YENİ Partili Cumhurbaşkanı da Anayasa’nın 116. maddesindeki yetkisini kullanarak seçimlerin yenilenmesine karar verebilir. Ancak bu durumda Cumhurbaşkanlığı ve milletvekili seçimleri birlikte yenilenir; yani Cumhurbaşkanı kendi makamını da yeniden sandığa götürmüş olur.
Buraya kadar YENİ Parti’nin Cumhurbaşkanlığını kazandığı iki senaryoyu ele aldım. Yazının ikinci bölümünde Erdoğan’ın yeniden Cumhurbaşkanı seçildiği iki ihtimale bakacağım: YENİ Parti’nin Meclis çoğunluğunu kazandığı ve Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi’nin ilk kez yürütme ile yasamanın farklı ellerde olduğu bir sınavdan geçeceği üçüncü senaryo ile Özel’in genel başkanlığı bırakacağı, Kılıçdaroğlu’nun ise yenilginin günah keçisi hâline geleceği çifte yenilgi senaryosu. Orada mutlak butlan davasının, birleşme kadar bir “rücû” ihtimalini de nasıl belirleyeceğini tartışacağım.
[1] Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 36. Hukuk Dairesinin kararına ilişkin dosya, 17 Temmuz 2026’da temyiz incelemesi için Yargıtay 3. Hukuk Dairesine gönderildi. Kılıçdaroğlu yönetimindeki CHP daha sonra temyiz başvurusundan feragat ederek Yargıtay denetiminin kalmadığını savundu; YENİ Parti ise bu adımı dosyayı Yargıtay’ın önünden kaçırma çabası olarak niteledi ve Yargıtay’ın kararını beklemeden AİHM’e başvurma kararı aldı. Bu yazının kaleme alındığı tarihte kararın kesinleşip kesinleşmediği tartışmalıdır. Bkz. “CHP ‘mutlak butlan’ kararı Yargıtay’da”, Bianet, ; “Yargıtay kararı öncesi kritik adım: CHP, butlan davasında temyiz başvurusunu geri çekti!”, T24; “YENİ Parti’den mutlak butlan kararına karşı AİHM hamlesi: Yargıtay beklenmeyecek”, Cumhuriyet, (erişim: 15.11.2026).
[2] 31.03.2022 tarihli ve 7393 sayılı Milletvekili Seçimi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun, Resmî Gazete, 06.04.2022, sayı 31801, ; Yüksek Seçim Kurulunun 23.03.2023 tarihli ve 2023/224 sayılı kararı ve eki 136 sayılı Genelge, Resmî Gazete, 24.03.2023, sayı 32142.
[3] Cumhurbaşkanı Tarafından Verilen Türkiye Büyük Millet Meclisi Seçimlerinin Yenilenmesine Dair Karar, Resmî Gazete, 24.08.2015, sayı 29455 (mükerrer).
