İki ihtimal var: Ya annem İtalya’da kurduğu yeni hayatında Kafkaesk bir dönüşüm geçirdi ya da ilk kez böyle bir öğrenciyle karşılaşan hocası yıldı ve annemi başka türlü uzlaştırmayacağını anlayınca mezun etti. Zira, Türkiye’deki mutfak performansı pek umut vaat etmeyen annem İtalya’da mutfak sanatları kursuna kaydolmakla kalmadı, “hamur” bölümünden bir de sertifika aldı. Üstelik herkese verilen katılım sertifikası da değil; imzasıyla, mührüyle başarı sertifikası!
Sertifikadan öğrendiğimize göre, 78’le mezun olmuş. Hemen burun kıvırmayın çünkü değerlendirme 80 üzerinden yapılıyormuş. Annemin böylesine yüksek bir not alması –100 üzerinden olsa 97,5’tan 98 alacakmış– şüphe uyandırmıyor değil tabii. Tamam, mezun olursun da bu not neyin nesi, sanırsın ki annem yıllarını ekmek yapmaya vermiş de kadir kıymet bilir İtalyanlar bu çabayı mükâfatsız bırakmak istememişler.
Böyle anlarda insanın aklına bin türlü düşünce geliyor. Neyse, hocanın çoktan “moruk” kategorisine girmiş olması –şükür– ihtimallerden birini dikkat ortadan kaldırdı. Gene de, annemin AB onaylı bir yemek sertifikasına sahip olması -tanıdığınız kaç kişide var?- başlı başına ciddi bir olaydır, kıymet alameti değilse.
Ne yalan söyleyeyim bana en kuvvetli gelen ihtimal, hâlâ bütün bu başarılara ve kapı gibi duran somut sertifikaya rağmen, annemin hocasını pes ettirmiş olması. Bence adamcağız dize geldi, imdat dedi. Olmaz ya, hamurdan ekmek yapılacağına annem hamurdan kartonpiyer yapmış; sıkıldığı bir an hamuru dev bir dart oku, hocanın iki kaşının ortasını da hedef kabul edip talimde bulunmuş: Çikolatasını önceden yeleği için sınıf arkadaşlarının aksine ekmeği sade pişirmiş ya da hiçbirimizin aklına hayaline gelmeyecek bir maceraya girişmiş olabilir.
Elimde herhangi bir delil bulunmamasına rağmen bu ihtimal bana hayli muhtemel gözüküyor. Hayır, “hayırsız evlat” olduğum ya da annemin AB onaylı sertifikasını kıskandığım için söylemiyorum, naçizane, tecrübe konuşuyor.
- Masada Kalanlar (35): “İstanbul çocuğu, simit çocuğudur”
- Masada Kalanlar (34): Ehlikeyfin keyfini ne tazeler?
- Masada Kalanlar (36): Anneannemin çocukluğundaki Kurban Bayramları
Annem, ellisinden sonra şak diye İtalya’ya yerleşiverdi. Kız kardeşim ortason sınıftayken, lisede hangi yabancı okulu kazanırsa bir sene orada okuyacağını, sonra da onunla o ülkeye yerleşeceğini söyledi. Eşine sık rastlanmayan bir açık çek sundu. Fransa, Avusturya, Almanya, İtalya arasından bu denk geldi. Galileo’da bir sene, sonra ver elini Siena, ardından da Torino.
Önceleri pek de ciddiye almadıkları anneme vakit yaklaşıp da annemin arabasını satıverince “Bu yaştan sonra yer değiştirilmez, zor gelir, yapamazsın” deme kuyruğuna girdiler. Daha önce de yazmıştım, anneme bir bunu demeyeceksin. Annemin cevabı, “Yolun İtalya’ya düşünce mutlaka ara, birkaç gece bizde misafir kalırsın” oldu.
“Dilini bilmiyorsun” dediler, “Çok zorlanırsın, kimseyle anlaşamazsın.” Annem güldü. “Ne kadar zor olabilir ki?” dedi. “Bu İtalyanların üç beyni mi var?” Gittiğinin haftası İtalyancadan başka bir kelime bilmeyen komşusuyla –annem de henüz bir kelime İtalyanca bilmiyor tabii– sohbete dalıp da esas yapması gereken işi unuttuydu.
Oturum izni almak çok zor, başına iş gelecek dediler; annem izni aldı üstelik süresi dolunca uzatma garantili. Ticaret yapamazsın, banka hesabı açmazsın da demişlerdi. Bereket, onlara sadece İtalya’dan IBAN yollamakla yetindi.
Mamma mia!
Torino’daki eve girdi, baktı tesisat facia. Kafası attı, kime çattığını bilmeyen İtalyan ustaya yazık oldu ama haberi yok zavallının. Sanıyor ki, Allah’ın bir garip mültecisine tesisat çekmiş. Adamı aradı, şu kadar masraf var, vermezsen dava açacağım, dedi. Adam güldü geçti, bir daha da telefona çıkmadı. Annem önce tesisatı yeniledi, sonra duvarı baştan boyadı, bu esnada balkona bir de tente çaktı. Ama bu adamı unutmadı. Koro gene başladı, olmaz dediler, İtalyan hukuk sistemi dediler, avukat bulamazsın, paranı yazık olacak… Neler neler dediler de annem tınmadı. Bir sene sonra davayı kazanacağı belli olunca usta uzlaşmak istedi, başta konuştuğu meblağı ödemeyi de teklif etti ama annem yüzüne bakmadı. Mahkeme karar verdi, ustanın feleği şaştı.
Veriler ortada: Annem kafası atıp hamur kursunu takdirle geçmiş de olabilir; hocasını hayata küstürmüş de…
- Editör notu: Görselde yapay zekâdan faydalanılmıştır.
