Zeliha geçen gün grip olmuş. Aslında tam olarak grip mi yoksa Covid mi geçirdiğini kendisi de çıkaramıyor. Ancak “Geraldine” adıyla bilinen ve kırmızı reçeteyle satılan ilacı kullanmaya başladığından beri sürekli derin rüyalara dalıyor ve bu rüyalardan kolay kolay çıkamıyormuş. Anlattığına göre günde 12 ila 15 arası rüya görüyor; bu da gündüz vakti yaklaşık dokuz saatini uykuda geçirdiği anlamına geliyormuş. Rüyalarından birini ise şöyle hatırlıyor: Yavuz Enişte’yle birlikte egzotik bir tatile çıkıyorlar. Tam Yavuz Enişte’ye göre bir iş!
Bayılırdı Yavuz Enişte böyle kendine büyük gelen kelimelerin ve hayallerin içinde gezinmeye. Hayali çok geniş, çocuk mizaçlı bir adamdı ve elbette bizim Zeliha ile de çok iyi anlaşırlardı. Benimle o kadar iyi değildi arası. Yalan yok. Ona soğuk gelirdim. O da bana fazla samimi … Hah, doğru kelime bu. Samimiyetinden şüphe ederdim bu adamın.
Zeliha’nın Yavuz Eniştesi’ydi o. En belirgin özellikleri arasında bir şey daha vardı: O, etrafındakileri sürekli gezilere götüren biriydi. Gerçekten de Yavuz Enişte tam anlamıyla bir gezi insanıydı.
Öldü adam. Üstelik öleli de çok oldu. Neden olduğunu tam olarak kimse anlamadı. “Bunayıp gitti” dediler. “Bence dünyanın soğukluğundan bıkmıştı,” dedi Zeliha. Bir yandan da çorbası üfleyip duruyordu. “Ne o, bana mı laf sokuyorsun?” dedim. “Ne ilgisi var yahu,” dedi. Vardı elbette ama aldırmadım.
Rüya müya… Zeliha, Yavuz Enişte’yi yıllar sonra görünce çok şaşırmış. Sonra alışmış. Macera üzerine macera yaşamışlar. “Bu grip de böyleydi işte,” diyor. Hatırlıyorum, geçen gribinde Japon bir aşçıyla uğraşıp duruyordu. Bir öncekinde Charlie Chaplin’le. Bitmezdi bunun grip maceraları.
Gelelim Yavuz Enişte’ye… Zeliha bu rüyalara kaptırmış giderken, bir gece vakti Yavuz Enişte’yle birlikte Şile’ye gidiyorlar. Tam olarak Şile değil ama rüyada öyle geçiyor. Yavuz Enişte her zamanki tiril tiril beyaz gömleğini giymiş, Murat 124’üne binmiş ve dosdoğru Şile. Vardıklarında gece bastırmış. Derken gece ışıkları şak şak şak diye yanmış ve sulardaki ışıklardan yansıyan maviler her yanı kendi rengiyle sarıp sarmalamış.
O zaman bizim Zeliha enişteye dönüp şöyle diyor: “Buraya geldik iyi hoş da keşke bu gece burada kalsaydık. Yarın denize girer, sonra dönerdik be enişte.” Yavuz Enişte ise “Evet ama,” diyor, “o zaman Panter’i evde bırakmak zorunda kalacaktık. Panter ise evde yalnız kalmaktan hiç hoşlanmaz, biliyorsun.”
Panter, Yavuz Enişte’nin köpeğiydi elbette. Az kavga etmemişlerdi hala ve enişte onun yüzünden. Hala korkardı köpeklerden. Kadın bir de namaz kılıyordu. Abdestli evde köpek mi; haşa idi. Yavuz Enişte buna aldırmazdı. Panter desen o da… Üstelik adıyla tam anlamıyla ters orantılı bir varoluşu vardı. İnsanda “Bu köpek mi yoksa Yavuz’un ikiz kardeşi mi?” sorusunu uyandıracak bir hâldi bu.
“Geri dönmemiz lazım kızım, “ diyor Yavuz Enişte. “Halanla Panter ortalığı duman eder.”
Bu yüzden Zeliha “Tamam,” diyor. Böylece Maldivler’i andıran Şile gecesi, orada tatlı bir huşu içinde sona eriyor.
Zeliha bu rüyayı bir kış günü görmüş; ancak öğle vakti uyandığında dışarıdaki lodosun yüzüne vuran rüzgârı ya da sesini bir yaz gününün rehaveti gibi algılıyor. Orada olmaktan dolayı da çok mutlu oluyor. Yavuz Enişte’yle aralarında geçen bir sürü saçma sapan konuşma geliyor aklına. Ama en çok şu:
“Senin adın Geraldine mi gerçekten?” diye soruyor Yavuz Enişte.
“Galiba,” diyor Zeliha. “Bu nereden aklıma geldiyse.”
“Şu an o ilacın etkisi altında olduğun için olabilir mi evladım?” diye karşılık veriyor Yavuz Enişte.
“Olabilir,” diyor Zeliha.
“Benim için sorun değil,” diyor Yavuz Enişte.
“Sen de ismini değiştirmek ister miydin?” diye soruyor o zaman Zeliha.
“İsim değiştirsen de kaderin arkandan gelecekse pek bir anlamı olmaz ki,” diyor Yavuz Enişte. Bak bak, bir de sigara yakmış.
“Yine de,” diyor Zeliha ısrarlı. “Uydur bir şey.”
“Ben ne uydurayım, sen uydur…” Aralarına bir sigara dumanı giriyor o zaman.
“Seni,” diyor, “yeni zamanların Geraldine’i, bundan böyle ‘Bay Augmentin’ olarak tanıyacağım.”
“Kız o içtiğin antibiyotiğin adı,” diyor Yavuz Enişte. Kahkahası bütün sahili kaplıyor.
“Hayır ama,” diyor Geraldine, “bunun sonunda ‘e’ var. Augmentine.”
“Brezilya dizilerindeki şu ne idüğü belirsiz o adamlar gibi desene,” diyor Yavuz Enişte. Kahkahaları gömleğini yalayıp yalayıp duruyor.
“Bay Yav Augmentine,” diyor Geraldine. Sesine hafif bir gizem katmış.
“Buyur,” diyor karşısındaki.
“Belki de önce isimler değişir, sonra kaderleri”.
Geraldine bu. Zeliha bu cümleyi hayatta etmez.
Zeliha, halasıyla bile bu kadar konuşmamıştır belki ama Yavuz Enişte gerçekten farklıydı. O, ailenin her şeye kadir adamıydı. Kayınvalidesine, baldızlarına, kayınçolarına ve yeğenlerine karşı hep aynı derecede ilgili ve güvenilir biriydi. Zeliha’nın da Yavuz Enişte’ye karşı çok özel bir yakınlık duyduğu bilinirdi. Yavuz Enişte’nin aslında bir oto kaportacısı olduğu ve işinde son derece usta olduğu da herkesçe takdir edilirdi. İyi ustaydı. Aynı zamanda yetimdi de.
“Biliyordun bunu değil mi? “diye soruyor Zeliha.
Evet diye mutfaktan sesleniyorum. Çorba oldu olacak.
Bu yetimliğini aile içinde herkese destek olarak dengelemiş, kendi ailesizliğini böyle telafi etmişti. Zeliha bunu rüyasında da böyle hatırlıyor ve “Öyle ya, başka türlü bir enişte karısının yeğenini niçin Şile’ye götürsün ki?” sorusuyla uyanıyor.
Zeliha bu soruyu sorduğunda dışarıda lodos hâlâ esiyordu. Hem rüyadaydı hem de camın kenarında. Ertesi gün kız kardeşi onu ziyarete gelip çorba yapacaktı. Ve sonra rüyayı ve Yavuz Enişte’yi konuşacaklardı birlikte. Ancak buna daha çok vardı. Zamanın akmasını istemiyordu. Daha çok sersem haliyle bir başka rüyaya geçmeyi umar bir haldeydi. Oysa geri dönmüştü. Bu grip macerası da burada biteceğe benziyordu.
“Biraz daha kal,” dedi. Bunu kime dediği belli değildi. Geçmişe mi, Yavuz Enişte’ye mi, gribe mi… “Biraz daha kal.”
Belki bu yüzden kalkıp bir Geraldine daha aldı.
Rüyasında Geraldine, Yav Augmentine’e dönüp “Bay Yav Augmentine… Geri dönelim o halde,” diyor. “Ama o şarkıdaki gibi yapalım. Eve dönerken uzun yoldan dönelim…”
Tamam diye başını sallıyor karşısındaki. “Anlaştık uzun yoldan…”
Geraldine, yetimliğini herkesin eniştesi olarak örten, herkesi bir yerlere götürerek aslında kendi yalnızlığından uzaklaşan birine değil de hiç tanışmadıkları halde yıllardır birbirlerini tanıyormuşçasına sevdiği o insana bakıyor.
Birbirlerine bir lodos sıcaklığında gülümsüyorlar. Geraldine’de bir baba özlemi, Yav Augmentine’de ise kendi dahil kimsenin dolduramayacağı bir boşluğun enginliği.
