İSTANBUL (Medyascope) – Fenerbahçe Kadın Futbol Takımı, UEFA Women’s Europa Cup’a son 16 turunda veda etti. Peki Fenerbahçe arsaVev’in Avrupa yolculuğunu nasıl yorumlamalıyız?
Türkiye Kadın Futbol Süper Ligi’nin rekabet düzeyini başka ülkelerin ligleriyle karşılaştırmak oldukça güç. Çünkü eşit şartların bulunmadığı yerde adil rekabetten söz etmek mümkün değil. Bir sezon boyunca sahaya çıktığı maç sayısı bir elin parmaklarını geçmeyip puan cetvelinde hükmen mağlubiyetleri biriktiren takımlar organizasyondaki varlığını sürdürürken fikstürün gereğini yerine getirmeye çalışan kimi takımlar en temel ihtiyaçlarını bile karşılamakta zorlanıyor.
Fenerbahçe arsaVev, Galatasaray, Beşiktaş, Trabzonspor ve bazı belediye takımları dışında pek çok kulübün geleceği belirsiz. Üstelik bu koşullarda oynanan ligin sürdürülebilirliğini sağlayacak denetimlerden, kulüplerin uyması gereken standartlardan ve ihtiyaç duydukları destekten sorumlu olanların da ortaya koyduğu yeterli bir düzen söz konusu değil.
Şu an ligde altıncı sırada bulunan Hakkarigücü takımı, birkaç hafta önce Beşiktaş karşılaşmasında soyunma odasından bir video paylaştı. Kendi sosyal medya hesaplarından eğlenceli bir an olarak sunulan görüntülerde teknik direktör oyuncularına anlatmak istediği taktiği yere çiziyordu. Böylesi koşullarda tüm imkânları zorlayan kadın futbolu emekçilerinin çabası çok kıymetli. Fakat bu tarz görüntülerden bir fedakârlık hikâyesi çıkarmak, hatta çile güzellemesi yapmak, maruz kalınan eksiklikleri normalleştirmekten başka bir işe yaramıyor. Kimse mücadelesini imkânsızlıklar içinde vermek zorunda değil.
Zorluklar…
Takım sayısını fazla tutmakla güçlü olduğu düşünülen, büyük kulüplerin ağırlığının her geçen yıl daha fazla hissedildiği, karşılaşmaların bir kısmının hükmen sonuçlandığı, bazılarında ise skorun 10 golün üzerine çıktığı bir ligde sağlıklı rekabetten bahsedilemez. Avrupa’ya yalnızca bir temsilci gönderebilen bu yapının kendi içinde bile dengeli bir mücadele ortamı oluşturmaması, uluslararası başarı beklentisini de gerçeklikten epey uzaklaştırıyor. Binbir zorlukla oynanan yurtdışı maçlarının ardından takımlara ve bizzat oyunculara yönlendirilen eleştirilerin getirisi de karanlık bir dehlizin içine atılan yararsız kelimeler bütünü olarak kalıyor.
Ligin son şampiyonu Fenerbahçe, bu hafta Avrupa yolculuğunu kadın futbolunun ikinci seviye organizasyonu UEFA Women’s Europa Cup’ın son 16 turunda noktaladı. Sarı-lacivertliler Real Sociedad karşısında iki maçta da 2-0 mağlup oldu. Karşılaşmanın ardından futbolcuların, kaçırdıkları gollerden ve turu geçebilecek güçte olduklarından bahsetmeleri anlaşılır. Sahada ter döken bir atletin yenilgiyi kendi yapabilecekleri üzerinden değerlendirmesi, kaçırdığı pozisyonlara dönüp bakması son derece doğal. Ancak Fenerbahçe’nin elenmesini sadece son vuruşlara ve başarısız paslara bağlamak iki takım arasındaki asıl farkı görmezden gelmek olur. Türkiye’deki rekabet ortamının oyuncuları ve kulüpleri Avrupa’da karşılaşacakları seviyeye ne kadar hazırlayabildiği büyük bir soru işareti.
Real Sociedad, Barcelona’nın yıllardır belirlediği seviyeye Real Madrid’in bile yetişmekte zorlandığı Liga F’te mücadele eden bir kulüp. Şampiyonluk onlar için uzak bir hedef olabilir ama bu durum Sociedad’ın gelişimini durdurmuyor. Kulübün oyuncu yetiştirme, geliştirme ve daha üst seviyelere taşıma üzerine kurulu bir futbol anlayışı var. Yetenekleri bulup eğitmek ve onlara düzenli oynayabilecekleri bir ortam sağlamak bu anlayışın bir parçası. Kusursuz olmasalar da ulaşabilecekleri en iyi yerde konumlanma amacındalar.
Teknik direktör tercihleri de kulübün nasıl bir yol izlediğine işaret. Geçen sezon takımın başında bulunan Arturo Ruiz, Atletico Madrid altyapısında çalışmış ve Granada’daki başarısıyla dikkat çekmiş genç bir teknik direktördü. Sociedad’daki ilk sezonunda takımı lig üçüncülüğüne ve Şampiyonlar Ligi elemelerine taşıdıktan sonra ağustos ayında aniden teknik direktörlük koltuğu boşalan Brighton’a gitti. Onun yerine ise hemen kulübün altyapısını ve futbol anlayışını yakından bilen Gorka Alvarez getirildi. Bu tercih takımın teknik direktör seçimleri ve değişimlerinde de belirli bir sürekliliği korumaya çalıştığını gösteriyor. Futbol anlayışlarını tek bir çalıştırana bağlı kalmadan, genç hocalara güvenerek ve yenilerini gözleyerek yürütebiliyorlar. Bu durumda kendilerini Avrupa’nın ekinci organizasyonunda belirli seviyelere çıkabilecek düzeye getirebiliyorlar.
Oyuncular için de mükemmel bir vitrin hâline geliyor
Avrupa Kupası kadın futbolunu yıllardır belirli bir seviyede tutmayı başaran İskandinav kulüpleri için bugünlerde önemli bir fırsata dönüştü. İsveç, Norveç ve Danimarka gibi ülkelerin takımları, Şampiyonlar Ligi’nin üst basamaklarında artık İspanya, Almanya, İngiltere ve Fransa temsilcileriyle aynı güçte mücadele etmekte zorlanıyor. Büyük bütçelerin, her gün gelişen imkânların ve yıldızlarla dolu kadroların belirleyici olduğu bu ortamda, kendi liglerinde geliştirdikleri oyuncularla rekabet eden İskandinav ekiplerinin Avrupa’da başarıya ulaşabilecekleri alan daraldı. Bu durumda Avrupa Kupası, bu kulüplerin yıllardır oluşturdukları futbol kültürünün karşılığını yeniden alabilecekleri bir organizasyon olarak ortaya çıkıyor. Burada kazanılan bir şampiyonluk, ertesi sezon Şampiyonlar Ligi’nde daha ileri bir seviyede mücadele etme fırsatı da veriyor. Aynı zamanda oyuncular için de mükemmel bir vitrin hâline geliyor.
İsveç temsilcisi Hacken bunun ilk örneğiydi. Geçen sezon ilk kez düzenlenen kupada kazanan takım, finalde bir başka İsveç ekibi Hammarby’yi mağlup etti. Final maçlarında takım adına atılan tüm gollerin sahibi Felicia Schröder yeni sezonda Real Madrid’in yolunu tuttu. Manchester United, Liverpool ve Leicester’a da oyuncu gönderen takım eksilmesine rağmen yıllardır oluşturduğu futbol anlayışını korumakta sıkıntı çekmedi. Savunma organizasyonu ve oyun disiplinleri bariz kaldı, kompakt yapıları kaybolmadı. Takımın kimliği isimlerin önüne geçebiliyor. Hacken’in Avrupa’da kupa kazanabilmesi de bu süreklilikten bağımsız değil.
Real Sociedad teknik direktörünü sezon açılışına birkaç gün kalmışken Brighton’a kaybettikten sonra kendi yapısının içinden bir başkasını çıkarabiliyor. Hacken oyuncularını Avrupa’nın devlerine gönderdikten sonra Chelsea gibi şampiyonluk adayı takımlara kafa tutabilecek kadar disiplinli oyun anlayışlarını sürdürebiliyor. Bu yüzden burada da bir Avrupa vedasının ardından kaçırılan gollerin hesaplarını yapmak yerine hayal edilen seviyeye ulaşabilmek için nelerin gerekli olduğunu tayin etmek çok daha önemli.
Her sezon benzer problemlerle karşılaşan, kimi zaman maçlarını bile oynayamayan takımların bulunduğu ve çözüm adına gerekli standartların belirlenmediği bir organizasyonun Avrupa’da başarılı olabilmesi çok güç. Fenerbahçe arsaVev, Galatasaray, Beşiktaş, Trabzonspor veya Fomget’in kaçırdığı goller, burada kadın futbolunun kaybettiği zaman kadar değerli değil.
