Roglic’in son imzası

İSTANBUL (Medyascope) – İspanya Bisiklet Turu’nu dört kez kazanan, son bireysel zamana karşı Avrupa şampiyonu Primoz Roglic, 37 yaşında kariyerinin son kontratını İsrail bağlantıları bulunan bisiklet takımı NSN ile imzaladı.

Roglic’in
Roglic’in son imzası

Bisiklet sporunda gönülden bağ kurulan kimi sporcular vardır. Sevilmelerinin sebebi yalnız başarıları değil, benlikleridir. Karakterleri, konuşmaları, zaferlerinde yaşaran gözleri, kayıplarında titrek çenelerinden dökülen sözleri ayrıdır. Güzel kaybederler. Bu yüzden daha da güzel kazanırlar.

Bu iki teker profesyonellerinden biri Primoz Roglic. Slovenya’da sporculuk kariyerine kayakla atlama yolculuğuyla başlayan gönülçelenlerden biri kendisi. Hayran kitlesi bir aile gibi. Başarılarını ve daha da çok çetrefilli yolunu yıllardır onunla yaşayan, hayatlarına dahil ettikleri bu sporcuyu seçilmiş ailelerinden biri sayan severleriyle dolu çevresi.

Roglic, günümüz bisikletinin en iyisi, tarihin de tepesine çıktı çıkacak ismi Tadej Pogacar ile aynı memleketten. Ancak Slovenya’da birine favori bisikletçisini sorarsanız dünyanın en iyisi yerine onun büyük abisi Roglic’in adını duyabilirsiniz. Bunda ülkenin en popüler sporu kayakla atlamadan gelen geçmişinin payı olduğunu söylemek mümkün. Fakat Roglic’in sadece oralarda sevildiğini düşünmek yanlış olur. Slovenya’da gördüğü sevgi zamanla bütün bisiklet alemine yayıldı. Bizim buralarda da azımsanmayacak bir hayran kitlesi edindi. Bütün bunların arkasında, onun o tipik ‘favori sporcu’ karakteri var. Bir de çoğu bisikletseverin yıllarına, günlerine, uzunca saatlerine eşlik eden Eurosport kültürü. Ekran başında onunla geçirilen zamanın, birlikte yaşanmış sayılan zaferlerin ve yenilgilerin de bu sevgide payı büyük.

Roglic kendine has kişiliğini kazandığı ve kaybettiği yarışlarla da pekiştirdi pek tabii. La Vuelta’yı dört kez kazanması, burada elde ettiği 15 etap zaferi, anıtsal klasik Liege-Bastogne-Liege galibiyeti ve 33 yaşında kazandığı Giro d’Italia şampiyonluğu kariyerinin en mutlu anları. Fakat böylesine dopdolu bir profesyonel hayatın en unutulmaz ânı bir kaybediş hikâyesi.

Tour de France’ta etap kazanan ilk Slovenyalı bisikletçi olan Roglic, 2020’de ülkesine ilk Fransa Turu şampiyonluğunu da getirmek üzereydi. Ta ki kendi memleketinden 21 yaşında bir genç, henüz bugünkü yenilmezliğini ilan etmemiş Tadej Pogacar, son anda şampiyonluğu elinden söküp alana kadar. Yarışın bitimine tek gün kala, önlerinde zorlu bir tırmanışla biten 36 kilometrelik zamana karşı etabı vardı. Roglic’in genç dostuna kaybettiği o anlar hiçbir bisiklet tutkununun zihninden silinmedi. Kaskı kaymış, yüzü acıyla dolmuş, bedeni selenin üzerinde bir sağa bir sola yalpalıyordu. Herkes şoktaydı. Fransa Turu’nu ilk kez kazanan Slovenyalı, herkesin sevgilisi Primoz Roglic değil, genç Tadej Pogacar olmuştu. İşte o kaybediş, sevilen Roglic’i bağra basılan Roglic yaptı.

Kariyerinin en önemli yıllarını bugün Visma | Lease a Bike olarak bildiğimiz Hollanda ekibinde geçirdi. 2024’te Almanya takımı Red Bull-Bora-hansgrohe’ye geçtiğinde 34 yaşındaydı. Profesyonel bisiklette rekabetçi sporcuların yaş ortalaması giderek düşerken Roglic yeni takımında da etkili olmaya çalıştı. Eskisi gibi değildi. Bolca eleştirildi. Geriye dönüp bakınca pek iyi bir takım arkadaşı olduğu da söylenemez. Fakat rekabetçiliğini kaybetmedi. Kazanamadığında ayakta kalmayı bildi. Bu yıl La Vuelta’yı ikinci bitirdi. Ardından kendi memleketinde zamana karşı kıta şampiyonu oldu. Artık 37 yaşına gelmiş, emekliliğe hazırlanan bir sporcunun sezonu bitirme şekline pek benzemiyordu tabii bu. Yine de sözleşmesi sezon sonunda bitecek birçok meslektaşı yeni imzalarını çoktan atmışken Roglic geç kalmış gibi duruyordu.

Bisikleti iyi kötü bilen herkes Primoz Roglic gibi bir kariyerin kendisine bisiklet sürebilecek bir takım bulmakta zorlanmayacağını tahmin edebilir. Ancak profesyonel hayatta muhtemelen atılacak son kontratın anlamı biraz da kazanılacak paradan geçiyor. Bu hesabın karşılığı ise kimi sporcuları gönülden seven taraftarlar açısından derin bir hayal kırıklığı olabiliyor.

Uzun yıllar Israel-Premier Tech adıyla yarışan, geçen yıl La Vuelta’da yükselen İsrail karşıtı protestolar ve kamuoyu baskısının ardından İsrail kimliğini vitrininden kaldırıp perde arkasına saklayarak NSN adını alan takım, Primoz Roglic’in yeni adresi oldu. Kanadalı bisikletçi Derek Gee-West’in geçtiğimiz yıl bütün hukuki engellere rağmen vicdani gerekçelerle bu yapıdan ayrılmak için verdiği mücadele ne kadar anlamlıysa Roglic’in attığı imza da bir o kadar ağırdı.

NSN yüksek maaşlarla kadrosuna kattığı yaşını almış yıldızlarıyla tanınan bir takım. Dört kez Fransa Turu şampiyonu Chris Froome’u 35 yaşındayken senesi 5 milyon Euro’ya beş yıllık sözleşmeyle transfer etmeleri bunun en çarpıcı örneği. Froome bisiklet tarihinin en önemli isimlerinden biri olmasına rağmen hem yaşı hem şansı takıma 25 milyon Euro’luk bir zarara sebep oldu. Şu aralar takımla bağlantısı kesinleştirilemeyen eski İsrailli patron Sylvan Adams da bu yatırımın karşılığının alınamadığını söylemişti. Takım son yıllarda 30 yaş üstü yıldızlara yaptığı kontratlarla istediği başarıları elde edemedi. Yeni sezon için de benzer bir yol izliyorlar. Ancak bu kez önceki yıllardan farklı olarak zarar edecekmiş gibi durmuyorlar.

2027 sezonunda NSN kadrosunda günümüz bisikletinin en yetenekli, tecrübeli ve zeki dağcılarından Richard Carapaz, henüz 30’una gelmemiş ve kariyerinde yapacak çok şeyi olan Santiago Buitrago, genç yetenek Lennert Van Eetvelt ve sporun süper yıldızlarından Primoz Roglic yer alacak. Üstelik Roglic’in sözleşmesi yalnızca tek yıllık olacak. Yani bu kez takımı yaşını almış yıldızlara yaptığı yatırımların altında ezilirken değil, oynadığı riskli kumardan kazanç sağlarken görebiliriz.

Kimi bisikletçilerin vicdani gerekçelerle ayrılabilmek için türlü zorluklara katlandığı, yaşadıklarını kamuoyuna anlatıp destek aradığı bir takıma, çok sevilen başka sporcuların imza atması yeni dünyada alışılmadık bir şey değil. Bugün sporun hemen her köşesinde İsrail bağlantılı şirketlerle iş birliği yapan kulüpler, organizasyonlar ve bireysel sporcular var. Hangisinin bu yüzden gözden düşeceğini, hangisinin ne gibi tepkiler alacağını kestirmek güç. Sevgi, saygı, değer biçme, taraftarlık gibi kavramlar günümüz spor dünyasında en fazla göz ardı edilen noktalar. Oysaki bunlar sporcuların var olabilmesi adına onlar ve seyirciler arasında oluşan değeri azımsanmaması gereken bağlar. Ve kimi zaman bütün bu bağların bir sporcunun attığı tek imzayla değişebildiği de ortada.

Bisiklet sporunun tek bir tribünü yok. Yol boyunca uzanan, birbirine karışan seslerden oluşan coşkulu bir kalabalık söz konusu burada. İki tekerin profesyonelleri de oldum olası bu kalabalığın akoruna kendi notalarıyla uyumlanabildikleri kadar sevildi. Kimi kaybettiğinde bile daha sıkı bağra basıldı. Ancak bazen akoru bozan şey sporcunun kendi tercihi oluyor. İşte o vakit yıllarca aynı ritmi tutan insanlar bir gün yol kenarında sessiz kalmayı seçebiliyor.

Medyascope'u destekle. Medyascope'a abone ol.

Medyascope’u senin desteğin ayakta tutuyor. Hiçbir patronun, siyasi çıkarın güdümünde değiliz; hangi haberi yapacağımıza biz karar veriyoruz. Tıklanma uğruna değil, kamu yararına çalışıyoruz. Bağımsız gazeteciliğin sürmesi, sitenin açık kalması ve herkesin doğru bilgiye erişebilmesi senin desteğinle mümkün.

Paylaş