“Hayatta bazen kötü şeyler oluverir” der filmin bir yerinde Agnes, son derece doğal bir şekilde. Üniversitede öğrenciyken en güvendiğiniz ve hayran olduğunuz hocanız size cinsel tacizde bulunabilir mesela. Çevremiz her sektörde yaşanan ifşalarla doluyken sinema anlatıları #MeToo hareketinin yansımalarına kayıtsız kalamazdı elbette. Şimdiye dek ne kadar çok sayıda kadın intikam hikayeleri izlediğimizi hatırlayalım.
Ancak Sorry, Baby (Üzgünüm, Bebeğim) bütün bu kalıpların çok ötesinde bir Amerikan bağımsız sinema örneği; 2025’te Sundance ve Cannes Film Festivalleri’nde çok ses getirmiş olan ve dışardan bakıldığında gösterişsiz, sıcak ve yalın bir film.
Filmin konusu ne?
Filmin hemen başında Agnes’ı (Eva Victor) New England’ın kırsalındaki bir evde tek başına yaşayan genç bir İngiliz edebiyatı öğretim üyesi olarak tanırız. Onu yıllar sonra ziyarete gelen en yakın arkadaşı Lydie (Naomi Ackie) ile birlikte adeta havada asılı duran yaşanmış o “kötü şey”i anlamaya çalışırız. Agnes’ın başına ne gelmiştir? Bunun izlerini iki yakın kız arkadaşın zekice yazılmış, kimi zaman komik kimi zaman absürt diyaloglarında süreriz. Tam kadrolu olunca üniversitede “onun” ofisine mi yerleşmiştir? Evden hiç dışarı çıkıyor mudur?” Bu nokrada çok yakın iki arkadaşın ortak bir geçmişi paylaşmanın rahatlığını ve eski ev arkadaşı olmanın getirdiği fiziksel yakınlığı da gözlemleriz. Agnes’ın yaşadığı travma asla gözümüze sokulmadan ayrıntılarla ima edilir. Doğrusal olarak anlatılmayan öykü ise dört ana başlığa ayrılır: “Bebekli Yıl”, “Kötü Şeyin Olduğu Yıl”, “Sorularla Geçen Yıl” ve “Güzel Sandviçli Yıl”. Bu akış içinde hikâye şimdiki zamandan geçmişe uzanır ve kronolojik bir biçimde son bulur.
Film tecavüzün kendisine odaklanmaz. Görsel olarak çok etkileyici bir anlatımla Agnes teziyle birlikte profesörün evine girer ve kapı kapanır. Saatlerin geçtiğini değişen ışıklardan anlarız, kamera eve girmez ve dışarda sabit bir biçimde durur. Bu görsel mesafe, izleyici olarak bizlerin içerde neler olduğuna ilişkin tanıklığımızı engeller, bilgiye doğrudan erişimizi imkânsız kılar. Gecenin bir saati Agnes’in ayakkabılarını alelacele giyerek aynı kapıdan kendini adeta dışarı attığını görürüz. Görsel tanıklığımızın olmadığı olayın detaylarını eve geldiğinde Lydie’ye anlatır. Lydie teyit eder, “evet, işte bu, o şey” (“yeah, that’s the thing”). Fleabag dizisini andıran keskin bir mizah, zeki ve sivri bir dil barındıran samimi diyaloglar izleyici olarak bizleri Agnes’in bu travma ile nasıl baş edeceğinin ipuçlarını verir. Film büyük sözler söylemez, anlatıda öyle aşırı dramatik tepkiler falan da sergilenmez. Bu tamamen Agnes’in bir ayakta kalma ve travma sonrası hayata tutunma hikayesidir. Küçük ayrıntıları, beklenmedik karşılaşmaları, kimi zaman derin hüznüyle birlikte yaşam dingin bir biçimde akmaktadır. Cinsel taciz olayı Agnes’in özgüvenini lime lime etse de onu yok edemez. Agnes hala akıllı, hala komik ve hala çekicidir. Yepyeni bir akademik kariyeri, yeniden güvenileceği ilişkileri ve önünde tamamen ucu açık bir hikayesi vardır. Dünyanın Agnes için beklenmedik ama iyileştirici rastlantılar vaat ettiğini hissederiz.
Sorry, Baby, cinsel saldırı sonrası travmayla yeniden var olmayı merkeze alan, rıza kavramının net bir biçimde altını çizen ancak tüm bunları üstenci ve didaktik bir dile yaslanmadan anlatmayı başaran ender filmlerden biri. Yönetmen ve senarist Eva Victor, travmayı tekil bir olaydan çıkarıp günlük yaşama sızan bir deneyim olarak ele alıyor. Mizah ise hayata tutunmanın, nefes almanın ve yeniden temas kurmanın en etkili yolu; ne de olsa yaşam devam ediyor.
