İSTANBUL (Medyascope) – Yusuf Aslan, 1947 yılında Yozgat’ta doğdu. 1960’ların sonu ile 1970’lerin başında Türkiye’de yükselen öğrenci hareketlerinin içinde yer alan, 68 kuşağının öne çıkan isimlerinden biri oldu. Yusuf Aslan, Deniz Gezmiş ve Hüseyin İnan ile birlikte Türkiye Halk Kurtuluş Ordusu (THKO) içinde yer aldı.
Yusuf Aslan 1947’de Yozgat’ta doğdu. Ortaöğrenimini dindar ve anti-komünist eğilimlerle, gelenekçi önyargıların güçlü olduğu bir çevrede tamamladı.
1966’da ODTÜ’ye girdi. Bir yıla kalmadan ODTÜ Sosyalist Fikir Kulübü’nün üyesi oldu, Dev-Genç içinde çalışmaya başladı. Bu dönemden itibaren önce hazırlık okulunda, sonra da mühendislik fakültesinde patlak veren boykotların ve hemen ardından ODTÜ işgalinin önde gelen örgütçülerinden oldu. İlk yargılandığı eylem, Amerika Birleşik Devletleri (ABD) Türkiye Büyükelçisi Robert Commer’in arabasının yakılmasıydı.
1969’da arkadaşlarıyla birlikte Filistin’e gitti. Burada helikopter ve uçak pilotluğunu öğrendi. Traktörden helikoptere kadar her türlü aracı büyük bir ustalıkla kullanıyordu.
Yargılama süreci ve idam
1970 yılında kurulan THKO’nun kurucusu ve önderlerinden olan Yusuf Aslan, Deniz Gezmiş’le birlikte Sivas’ın Gemerek ilçesi yakınlarında Nurhak’a dağdaki gerilla grubuna katılmaya giderken yakalandı.
Hüseyin İnan, Deniz Gezmiş ve Yusuf Aslan ile birlikte Ankara 1 No’lu Sıkıyönetim Askeri Mahkemesi’nde “anayasal düzeni zorla değiştirmeye teşebbüs” suçlamasıyla 16 Temmuz 1971’de yargılanmaya başlandı. Mahkeme, 9 Ekim 1971’de Hüseyin İnan, Deniz Gezmiş ve Yusuf Aslan’ı idam cezasına mahkûm etti.
Hüseyin İnan, Deniz Gezmiş ve Yusuf Aslan ile birlikte 6 Mayıs 1972’de Ankara Ulucanlar Cezaevi’nde idam edildi.
Yusuf Aslan, idam edildiğinde 25 yaşındaydı. Onun adı, Deniz Gezmiş ve Hüseyin İnan’la birlikte Türkiye solunun kolektif hafızasında “üç fidan” olarak anılmaya başladı.
Babasına bıraktığı mektup
Yusuf Aslan idam edilmeden önce babasına hitaben kaleme aldığı mektupta şu ifadelere yer vermişti:
“Sevgili Babacığım,
Bu mektubu aldığım zaman ben edebiyyen bu dünyadan göç etmiş olacağım. Ne kadar sarsılacağını tahmin ediyorum. Bir buçuk seneden beri, benim yüzümden nasıl üzüntü içinde olduğunuz malum Bu son onayı da metanetle karşılamanızı sadece dileyebiliyorum.
Babacığım, bu olayda da annemin ve Yücel’in senin tesellilerine ve desteklerine ihtiyaçları çok. Bunun için ne kadar metin olursan hem senin sağlığın için hem de onlar için o kadar iyi olur. Elbette ki, yıllarca emek verip yetiştirdiğin bir oğlunun bir günde öldürülmesi, kolay göğüslenecek bir olay değildir. Fakat siz benim ne için, kimlere karşı mücadele verdiğimi biliyorsunuz. Ben bu açıdan rahat ve vicdan huzuru içinde gidiyorum. Sizlerin de bu bakımdan rahat ve huzur içinde olduğunuzu ve olacağınızı biliyorum.
Babacığım, annemin ve Yücel’in, senin desteklerine muhtaç olduklarını yukarıda söylemiştim. Onları rahat ettirmek için bütün gücünü kullanacağından zaten eminim. Babacığım, burada şunu ilave edeyim ki, Yücel’in hastalığından kendimi sorumlu hissediyorum. Yücel için her şeyinizi ortaya koyacağınız konusunda da kuşkum yok. Ablamlar için söyleyeceğim: fazla üzülmesinden, olayın sarsıntıları geçtikten sonra normal hayatlarını devam ettirsinler. Mehtap’a ne diyeyim… Benim için her zaman bol bol öpün.
Babacığım, cezaevinde kalan arkadaşları ara sıra yoklarsan, hallerini hatırlarını sorarsan çok memnun olurum. Her birisi oğlum sayılır. Dışarıda bizler için uğraşan dostlarımı ve dostlarını hiçbir zaman unutmayacağını biliyorum.
Mektubum burada biterken sizi, anemi, Yücel’i, ablamı, Aziz Abiyi, Mehtap’ı hasretle kucaklarım babacığım… Sağlıcakla kalın.”
