22 Mayıs tarihli Resmî Gazete’de yayımlanan Cumhurbaşkanı kararında, “Kurucu vakfına kayyum atanan İstanbul Bilgi Üniversitesi’nin faaliyet izninin kaldırılmasına, 2547 sayılı Yükseköğretim Kanunu’nun ek 11’inci maddesi gereğince karar verilmiştir” yazıyor. Tekrar tekrar okuyorum bu cümleyi anlamak için. Hayatımın yirmi beş yılını verdiğim üniversite tek cümlede yok mu oldu yani şimdi? İlk saatler idrak etmekte epeyce zorlandım bu kapanma meselesini. Cep telefonuma yağan kaygı ve merak dolu mesajlar ve sayısız cevapsız aramalar arasında öylece oturdum uzun bir süre. Sosyal medyadaki haberlerin yapay zekâ ile üretildiğini sanmış bazı öğrencilerim, o denli inanılması güç bir durum herkes için. Kolektif olarak şoktayız.
Otuz yıl önce başlayan güzel ve gözü kara bir hayalin sonuna geldik demek. Her kurumun inişleri çıkışları, aydınlık ve karanlık tarafları, doğruları ve yanlışları vardır elbet ama bir üniversiteyi üniversite yapan şey yaşamın ayrıntılarında gizlidir kanımca. Mezunlarının okullarını yıllar geçse de sevgiyle ve özlemle hatırlamasında saklıdır mesela. Dünyanın bir köşesinde de olsa hocalarını görünce gözleri parlayan, onlarla konuşmak ve yanlarındaki sevdiklerini tanıştırmak için can atan mezunlardadır. Her sabah kampüse girerken yaşadığınız o ferahlık duygusundadır. İyi ki burada okuyorum ya da çalışıyorum hissindedir. Öğrencilerin, hocaların etrafında huzurla yaşayan kampüs hayvanlarında; her sabah mutlaka sevmeden geçmediğimiz ve hepsi adlarıyla ve karakterleriyle hayatımızın parçası olan, bina kedimiz Erik, obez köpeğimiz Karpuz, yeşil papağanlarımız ve sayısız kampüs dostumuzdadır. Üniversitenin entelektüel bir ortamın ötesinde doğaya saygının, insan ve hayvan sevgisinin sunulduğu bir mikrokozm olduğunu bizden daha iyi kim bilebilir? Gece doktora derslerinden sonra mutluluğun yorgunluğa baskın gelmesidir mesela üniversite. Öğrencilerin zihinsel enerjisini, mizahını kimi zaman öfkesini akademik üretime ve yaratıcılığa dönüştürme gücüdür üniversite.
Sözün özü, üniversite fiziksel bir mekânın, tabelaların ve unvanların çok ötesidir. Mezunlarıyla büyüyen, öğrencileriyle var olan, akademik kadronun duruşuyla şekillenen, birbirine sevgiyle bağlı bir topluluktur bu. Çeyrek asır boyunca bir kuruma bu denli kendimi ait hissettiğim için çok şanslıyım. Üniversite işte tam da bu olsa gerek.
