Ey sevgili! Ne konuşmaya, ne de bir satır yazı yazmaya hakkım yok, biliyorum. Belki büyük bir ihtimalle bu mektubu okumadan yırtıp atacaksın. Böyle yaparsan seni suçlayamam, bunu yapmak senin hakkın. Ama belki bana olan sevgin henüz küllenmemiş olabilir, belki merak edip acaba ne yazmış diye okuyabilirsin. Benim tek beklentim, tek ümidim bu.
Şayet benden nefret ediyorsan, sana yaptıklarımdan sonra bunu çoktan hak ettiğimi kabul ediyorum. Aslında benim için büyük bir utanç, büyük bir aşağılık şu mektubu yazmak.
Yazmamak için çok direndim inan ama yazmayı tasarladıklarım günlerce ve gecelerce beynimi kemirdi; gezerken, yatarken, hatta rüyalarımda bile bu dert benim peşimi bırakmadı. Beni yanlış tanımandan korkuyorum.
Ve gözlerimin önünden gitmeyen manzaralarımız var. Hayatta en büyük dileğim, bu manzaraların değişmesi ve seninle ilgili, sana ait anılarımın unutulması. Seni unutmak isteyişimi, seninle ilgili anıları silmeye çalışmamı yanlış anlama; senden nefret ettiğim, sana düşman olduğumdan değil. “Benden bu kadar mı nefret ediyorsun, bu kadar mı gelip geçiciydi hatıralarımız, hiçbir değeri yok muydu,” diye düşünme ne olur. “Ayrılsak da hiç mi izi kalmadı yüreğinde,” diye aklına getirme.
Sen, hayatımda belli bir yeri olan insansın. Bundan böyle hiç konuşmasak, görüşmesek de hayatımdaki yerin elbette değişmeyecek. Bil ki, hayatımda izin vardır, ölünceye kadar da olacaktır. Aramızda geçen onca şeylerden sonra ne ben seni unutabilirim, ne sen beni.
O gün stadyumun arkasındaki büyük çınar ağacının altında bekle, diye haber gönderdin, bekledin ve ben gelmedim, gelemedim. O gün arkadaşın yanına geldiğinde, o ağaca başını koyup ağlıyormuşsun.
Oysa ben hiçbir insanı ağlatmak istemezdim ki!.. Benim hayat prensibim, kimsenin kalbini kırmamak, onuruyla oynamamaktır; ağlatmak, aklımdan bile geçmez. O gün sen ağlarken, ben Ada’nın arka taraflarından karanlıklar içinde, çalılara, otlara takılarak, Karakova ovasından şehire doğru koşuyordum.
İnan ki benim o halim, senin ağlamandan daha acıklı, daha kahredici bir şeydi. Benim için dünyanın sonu gelmişti. Bir yandan önümü görmemecesine koşarken, bir yandan gözlerimden yaşlar akıtıyordum. O anda ikimiz birden ağlıyorduk.
Stadyumda 19 Mayıs provalarındaydık, birbirimize bakıyorduk. Tribünden iyi göremiyorum diye sahaya girip karşına oturduğumda, o efsanevi güzellikteki yüzünde goncalar açmış, dişlerin pırıl pırıl parlamıştı. Ve o muhteşem kız şimdi benim yüzümden yine o stadyumun arkasında ağlıyordu. O akşam karanlığında önümü görmeden bir şeylerden kaçar gibi koşarken, senin ağladığını tahmin ediyordum.
Derelerden kurbağa sesleri geliyor, asfalt yolda arabalar homurduyor, şehrin apartmanlarından-evlerinden ışıklar, yıldızlar gibi bu tarafa göz kırpıyor, ağustos böcekleri ve havada dolanan kargalar-kuşlar ortalığı yıkıyordu. Ben bu tarla kenarında oturmuş, iki büklüm olmuştum.
Keşke mümkün olsa da yolumu değiştirip Ada’ya gitsem, şu anda ağlamakta olan senin yanında olsam da onu güldürsem, seni kimselere kaptırmam, desem, dünyaları ona bağışlasam, diyordum kendi kendime; ama artık bu şen şakrak haller bende bitmiş tükenmişti çoktan.
O muzipliklerimi unutalı yıllar olmuştu. Ne gülebilirdim, ne de güldürebilirdim bundan böyle. Ama yine de gitsem şimdi, sessiz sakin, ağırbaşlı, durmuş oturmuş, sevgiden her tarafı süzülmüş bir tavırla elini tutsam diyordum, ama yerimden kıpırdayacak halim yoktu. Sana gelemezdim.
Acıların yalnız yolcusu

Günün son ışıkları üstüme çökerken bir feryat yükseliyordu susamış kuru dudaklarımdan. Düğüm düğüm olan sağır yalnızlıkta feryatlarım sessiz çığlıktı. Bir damla yaşın özlemini çekip çırpındığım olmuştu. Daha güneş batmamışken, mavilikler gitmemişken gecenin siyahını içmişti yüreğim. Bundan böyle sensiz yaşamaya mahkûmdum ve seni sensiz yaşamak öyle büyük bir işkence ki!..
Birbirimizle konuşmadan sevmek, birbirimizi sevdiğimizi bilmek ne kadar güzeldi. Tamamıyla bir rüyadan farksızdı. Belki bu, aşkların en güzeliydi. Ben sizin sokaktan geçerken, senin perdeyi aralaman, bana gülümseyip bakman, bazen balkondan eğilip bana el sallaman manzaralarımızın en unutulmazıydı. Şimdi o kız beni bekliyor ve onu terk ettiğim için ağlıyordu.
Keşke şimdi gitsem yanına, o ağlarken onunla konuşmaya cesaret edemiyormuş gibi karşısında dikilip kalsam, hiç konuşmadan onu seyretsem, bakır rengi ay ışığıyla bezenen yüzümüzün yorgunluğunu seyretsek karşılıklı, ne anlatacaksak birbirimize gözlerimizle anlatsak, yine hiç konuşmadan birlikte yürüyüp, sonra çok şey konuşmuşuz gibi, anlaşmışız gibi ebedî mutlulukta birleşmeye karar vermenin huzuruyla ayrılsak, diyordum. Diyordum, ama volkanlar acılar püskürtüyordu o zalim karanlıklardan.
Umutlarımla acılarım çarpışıyordu senelerdir. Umutlarım yenilmişti, acılarım muzaffer. En duygusal hatıraları ben mi yaşıyorum sadece diye düşünüyordum. Kalktım yerimden; ama umutlara değil, acılara doğru koştum.
Sensiz geçen bir gün daha kaybolmuştu ufukta. Gün sensiz doğup batacaktı bundan böyle. Batan güneş doğacaktı, ama ben doğmayacaktım. Çöken karanlıklar umudumdu, sönen hayaller hayatımdı. Evinizin önünden geçerken, sen balkondan bana gülümserdin. Bu manzarayı önüme katarak ölüme koşar gibi koşuyordum. O balkondan bana gülümseyip bakan kız, şimdi ölüm hıçkırıkları ile sarsılıyordu.
Oysa hiçbir mazeret kabul etmeyecek kadar seviyordum seni. Bunca yaşamımda sevmeyi sende görmüştüm, sevmenin ne demek olduğunu seninle anlamıştım. Senden önceki yaşantımda bana sevginin ne olduğunu öğretmemişlerdi. O renkli yaşamımda, onca sevdiğimi sandığım insanlarda bulamamıştım.
Sürekli aramanın serüveniydi onlar. Kafamda soyut olarak canlandırdığım, şiirlerde, romanlarda gördüğüm duyguların yüreğimde somutlaşmasını istiyordum. Aramak bitmemeliydi. Yaklaşıp yaklaşıp uzaklaşmalıydı aradığından. Aradığım sendin.
Şimdi kaybetmek mecburiyetimin ağır yükünü taşıyamıyor ve herkesten her şeyden, bilinmez meçhullere kaçıyordum. Belki bu kaçışımdan vazgeçip geri dönmek, sana kavuşmak mümkündü; ama birlikte yürüyeceğimiz yol mutluluğa değil, acılara sürükleyecekti ikimizi. Oysa ben acıların yalnız yolcusu olmalıydım. Seni kendi cehennemime sürükleyemezdim.
Mutluluk veremeyeceksem başkalarını peşimden sürüklemeye hakkım yoktu. Hayata karşı hep çoraktım, ürkektim ve sürekli endişe taşıyordum. Kendime güvenemiyordum ve başkalarına güven veremiyordum. Bugüne kadar çok kişiyi, yalnızca duygusal konularda değil, başka konularda da yalnız bırakmamın sebebi buydu. Bu yüzden mutluluk yerine acı verdim, umut yerine bedbinlik aşıladım hayatıma girenlere. Kendimde olan bu gerçeklerin farkında olduğum için sonuna kadar yürütmedim, yürütemedim ilişkilerimi. Bana uğrayan yol mutsuzlukla, umutsuzlukla bezenmişti; tüm karamsar duyguların depolandığı birisiydim ben. Mutluluk hevesiyle bana gelenlere kapımı kapatmaktan başka çare yoktu.
O akşam sen stadyumun arkasında bana sitemler edip ağlarken, ben seninle ve kendi gerçeklerimle kıyasıya mücadele ediyordum. Ve bir an sana gelmeyi düşündüm. Gelirsem ruhumun açlığı doyacaktı, kalbim ilk defa serinleyecekti. Ağlayan bir kıza, beni seven bir kıza koşmak, ona sevdiğimi söylemek ve onunla ortak bir hayatı sürdürmek; renklerin, kokuların tarif edemeyeceği bir güzellikti bu.
Camların ardında bir çift buğulu gözüm
Fakat bu rüyadan kurtardım kendimi. Çünkü bu rüyanın kâbusa dönüşeceğinden emindim. Adımlarım sana doğru yönelmişken, gökyüzünde fanus gibi yükselen aya baktım. Bulutlar geldiğinde ortaya çıkamıyordu ay, ışığını sürekli yayamıyordu, ortalığın karanlık olmasını engelleyemiyordu. İliklerime dek hissediyordum ki, sana kavuşmak sevgimizi öldürmek demekti. Oysa ben sevgimizin yaşamasını istiyordum.
Sevgimizi güçlü kılacak tek şey ayrılıktı. Sevgimizin yaşaması için seni terk etmem gerekiyordu. Birbirimizde hayal ettiğimiz güzelliklerin yok olmaması için, silinmemesi için terk ediyorum seni. Bunları düşünüyordum sevgimizin yaşaması için. Seni ömür boyu ağlatmaktansa, bir kere ağlatmayı yeğlerim.
O gece eve nasıl geldiğimi bilemiyorum. Gözümün önünde hep hayaller vardı ikimize dair. Sevgimizin ilk söze dönüştüğü günü, sonra görüştüğümüz zamanları hatırladım. Bir rüyaydı bütün bunlar, bir tatlı hayaldi.
Seninle konuşmalarımız geliyordu gözlerimin önüne. ‘Âşıklar Yolu’ adını verdiğimiz yolda yürümelerimiz. Yağmurda ıslanmalarımız. Söylediğimiz şarkılar.
Ayrılığın kapısındaydık bu akşam. O güzel günlerden sonra böyle olacağımız aklımıza gelmezdi oysa. Bu beklenmedik veda, sabahlara kadar kıvrandırdı beni. Yaralı bir ceylan gibiydim. Gönlümde aşk duygusunu uyandıran bakışlarına hasret kalacaktım. Mutluluk denizinde yüzemeyecektim bir daha. Bakışlarında doğan sabah güneşleri bir daha doğmayacaktı.
Camların ardında bir çift buğulu gözüm şimdi. Ezgiler içinde yüreğim yapayalnız. Yaşantımın duyarlı yanı kalmadı bende. Ufkun hiçbir zaman renginde duramadığını, adı ‘zaman’ olan selin önünde sürüklenirken anladım. Düşünceler beynimi, sen yüreğimi kemireceksin ömür boyu. Hep aynı akşamlar nöbet tutacak hayatımda, dargın bulutlar gitmeyecek üzerimden. Hep koyu bir sızı, ardından yine hüzün. Bir köpük kadar, ömürsüz olacak mutluluğum.
Dilerim böyle duygular esir almayacaktır seni. Çünkü sen hayatının baharında, kır çiçeği gibi bir kızsın. Sana verdiğim acılar ise, gençliğine, hayat doluluğuna yenilecektir. Bu durum, atlatabileceğin bir kriz olacak, inanıyorum. Ve şimdi olmasa bile sanırım ileride beni anlayacaksın.
Sana verebileceğim bir şey yoktu benim. Sevgiyse, salt sevgi yetmiyor, kaldı ki benim sevgim acıyla iç içe. Ben düşbozumların çocuğuyum, hayal kırıklıklarıyla sarmaş dolaş büyüdüm ve yolum hep yıkıma uğradı. Davayla aşkı, kavgayla sevdayı bir arada yürütmek istedim, olmadı. İkisinde de başarısız kaldım. Aşkım da, inancım da güven duygusundan yoksundu. Yeterince sevemedim insanları, yeterince inanamadım ardından gittiğim düşüncelere. Doğru dürüst bir hayat felsefem bile yoktu benim. Bana verilen sevgilere karşılık veremedim, yakınlaşmalara uzak durdum. Hep aldım, fakat vermesini bilemedim. Bencilliğimle başkalarını da acılara sürükledim. Sevgi denizinde, aşkın baş döndürücülüğünde kendimden geçmek isterken, karşıma gerçekler dikiliyordu. Aldanışlar bitiyor, büyü bozuluyor ve o zaman gerçekler ortada kalakalıyordu. Ne kadar ürkünçtü bu gerçekler. Seninle birlikte olduğum, hayallere kapıldığım zamanlarda beni frenleyen bu duyguydu.
Çaresizlik ne korkunç bir şey
Senin beklenmedik bir şekilde sözlü olman onurumu kırmıştı, itiraf etmeliyim. Çünkü ilk kez, beni seven birisi, benden ben terk etmeden çalınmıştı. Söz kesildiğini komşunuzdan duyduğumda, suratım sapsarı olmuş, o akşam evde burnum sızlamış, gözlerim yaşarmıştı.
Seni elimden kaptırmaktı bana koyan. Bir şeyleri yitirmek duygusuydu. Sonra bu nişanı önlemem için haber gönderdiğinde dünyalar benim olmuştu. “Onu sevmiyorum,” deyişin, “hayatım zindan olacak” diye sızlanışın, “beni ne olur kurtar, senden başkasına yar olmam,” diye ağlayışın, gözlerimin önünden gitmiyor, sesin kulaklarımda çınlıyordu.
Ancak, ‘Çaresizlik’ denen illetin ne korkunç bir şey olduğunu bu kadar derinden hissetmemiştim. Güzel öykülerin, kötü sonlarla bittiği bir dünyada yaşıyorduk sanki.
Bense hiçbir şey olmamış gibi davranmaya çalışıyordum. Evinizin önünden geçerken balkona çıkıp gelmiştin. Beni bakışlarınla kahrediyordun. Durumu fark eden annen seni içeriye sokmaya çalışmıştı ama sen içeriye girmiyor, balkondan bana bakıyordun.
“Benim için hiç uğraşmadı, mücadele etmedi; demek ki hiç sevmiyormuş,” dememen ve başkalarının da böyle düşünmemesi için akrabaların vasıtasıyla yaptığım mücadele sonuçsuz kalacak gibiydi. Akrabalarınızın tüm baskıları, anneni ve aileni vazgeçiremiyordu.
Yeni damadının otomobili, getirdiği tavukları, etleri başlarını döndürmüştü. Beni sana lâyık görmüyorlar, senin varlıklı bir ailenin gelini olmanı istiyorlardı. Benimle zengin bir hayat yaşayamayacağını söyleyip vazgeçirmeye çalışıyorlardı.
Aslında söylenmesi gerekenleri söylüyorlardı: yani gerçekleri. Herkes gibi kendim de unutmuştum kendi durumumu. “Ben niye uğraşacakmışım, beni seviyorsa kaçıp gelsin,” diye mazeret uydururken kendime, gerçekten gelirsen bir zaman sonra aşkının biteceği, alışmış olduğun varlıklı hayata özeneceğin düşüncesi kafamın içinde çivi gibi çakıyor, ileride yaşanması muhtemel bu gerçek beni ürkütüyordu. Sana mutlu bir hayat sağlama yönünden bir garantim yoktu ayrıca, geleceğim belirsizdi. Ailen maalesef bir bakıma haklıydı.
Gökyüzü karanlıktı benim için, yeryüzü sele kapılmıştı. Peşinden gidebileceğim bir ışık, tutunabileceğim bir dal yoktu. Öylesine umutsuzdum yaşamaktan, öylesine tükenmiştim. Sorunsallık bataklığında çırpınıp dururken, senin elini tutmam, seni de bu bataklığa çekmek olacaktı. Oysa ben sadece kendimin değil, başkalarının da onurunu ayakta tutmaya çalışıyordum. Ada’daki o güne kadar bu düşünceler beni tamamıyla kuşatmıştı, seni de uzun süredir görmeyişim, haberleşmeyişim bu düşüncelerimin haklı olduğunu kabullenmeme yaramıştı. Yenilmişliğimi kabullenmiş, kaderime razı olmuştum.
Uyanmaktan korktuğum rüyasın
O gün Ada’da ben bir arkadaşımla konuşurken, senin arkadaşının gelip beni bir kenara çekip senin beni sevdiğini söylemesi, sanki ilk kez duyuyormuşcasına çılgına döndürmüştü beni. Garip bir uyuşukluktan sıyırıp, coşkulu bir heyecana sürüklemişti. Gerçekleri bir tarafa itmiş, her şeye yeniden başlama düşüncesine kapılmıştım.
Fakat pek kısa sürdü bu rüya, arkadaşımla Ada’nın arka taraflarında konuştuğum süre içinde zaman zaman canlanmasına rağmen, gerçeklerimi üstüne saldım rüyanın. Bataklıkta olduğumun bilincindeydim, senin arkadaşına da söz vermeme rağmen, yanına gelmemeyi, seni ağlatmayı tercih ettim. Kavuşmamız sevgimizin bitişi olacaktı, bunu kafama yazmıştım. Sana değil, çalılara, otlara takılarak eve doğru koştururken, dönme duygularımı da bu bilincim sayesinde önledim.
Yaşadığımız zamanda duygular ve sevgiler merhamet bekler gibi. Biz ise mutsuzlukları paylaştık hep, hüzünle içli dışlıydık. Bu hayatın bize ne vereceğini bilmeden, çok şeyler bekleyerek, zaman zaman ideallere tutunduk, hayallerin peşinden koştuk. Bir yıkımdı her şey, bir yıkımdı bir tanem.
Seni dağların doruklarında, seni deniz dalgalarında, seni güneş ışıklarında görür gibiydim ve ulaşmak isterdim. Böyleydin benim için, böyleydin. Baştan beri yinelememe rağmen, ne kadar yorgun olduğumu, şu dünyada ne kadar bitkin düştüğümü bilemezsin, ben de anlatamam. Birtakım hayal kırıklıklarımı, yitirilmiş anılarımı unutabilmek için, yeni bir şeye sarılmak, yeni bir ümidin peşinden sürüklenmekti sana olan duygularım. Yaşama cıvıl cıvıl, pırıl pırıl başlıyoruz, duyarlıklarla yüklü oluyoruz, sonra da her şey birbirine karışıyor. Seni tanıdığım zaman içimdeki ve dışımdaki ölgünleşen bütün sevmeye dair duygularımın dirileceğini, başım öne eğik gezmekten, gecelerle arkadaşlık kurmaktan, yıkılmışlık çığının altında bir ömür boyu kalmaktan kurtaracak
geçmişi unutturacak
yeni bir dünya kurduracak
bir kişi, bir dost, bir sevgili olarak düşlemiştim.
Volkan püsküren lâvlar gibiydi duygularımız, öylesine sıcak, öylesine acı dolu. İdeallerimiz, hayallerimiz, ümitlerimiz, bizi değiştirecek şeylerin özleminden başka bir şey değil. Beni değiştirecek, güzelliklere ulaştıracak kişiydin. Aşktan öte bir duyguydu sana olan duygularım.
Bir çiçeği koparmadan koklamak gibiydi
Sanki bir şeylerden korkar gibiydi
Ama birleşmeyecek bir sevgiydi.
Beni yanlış tanımanı istemiyorum, açık yüreklilikle sana kendimi, duygularımı anlatıyorum. Gördüğün gibi ne çelişkilerle doluyum. Belki anlayamayacağın şeyler, belki karışık; ama ne olur anla beni. Sana her şeye rağmen gel diyemiyorsam, sevgimize olan saygımdandır. Sevgiyi kirletmemek korkusundandır. Dürüst olmak istiyordum, aldatmak istemiyordum, gönül oyunu oynamak istemiyordum. Kendimden önce seni düşündüm, başkalarını düşündüm. Benim için bir güzelliktin, bir saflık, bir duruluk, bir masumiyettin. Bir büyüydün benim için bozulmasını istemediğim. Uyanmaktan korktuğum bir rüyaydın.
Artık gidiyorum bir tanem
Söylediğin şarkıları gün gelecek unutacaksın ama ben hep hatırlayacağım. O yağmurun altında koşturmamızı, yağmuru romantik bulup ıslanmak isteğimizi unutmayacağım.
İnan ki, bu dünyada seninle tozlu topraklı yollara, allık baharlara karışmak isterdim. Sabahın şafağı sökerken, yerdeki yaprakları ezerek, gün batarken kızıl bir kor gibi düşler kurmak. Yağmurlar altında ıslanmak seninle, rüzgârın soğukluğunu damarlarımda hissetmek, özlemek gür bir sabahı seninle doğan.
Ama gerçekleri, yaşanacakları bilerek sevmek nasıl acı bir şey, nasıl?.. Bilmesen, öğrenmesen ne olur?..
Bir ateş düşün yanan, sonra ardında kalanları düşün: Kül!..
Yaşamak, sevmek de böyle canım…
Sevgimiz özlemle yaşayacak bundan böyle. Özlem, içimizin kan ağlamasına, yüreğimizin yanmasına teselli olacak. Özlem, kömür kırıntıları arasında parlayan bir cam parçası. O, nefes alışı sevgimizin. O, tek güzel yönü bekleyişimizin. İnsanlık özlemle alımlı, yaşantımız özlemle güzel olacak. Özlemin buruk bir tadı var, hele seni özlemenin. Bir kokusu var sana olan özle-mimdeki bunu bütün çiçeklere değişmem. Bir ışığı, bir rengi var özlemenin, anlatılmaz.
Sensiz bir dünyaya gidiyorum artık. Dünya duracak, ama sen durmayacaksın. Zaman bitecek, ama sen bitmeyeceksin. Bir gün bütün dünyadaki bahçelerde çiçekler solacak, ama sen solmayacaksın. Yıldızlar ışık vermeyecek, güneş doğmayacak, ama sen eksilmeyeceksin.
Her zaman benden bir kurşun atımı uzakta olacaksın, öylesine yaşayacaksın içimde. Sen ciğerlerime saplanmış bir kurşun gibisin. Seni çıkarıp atmak elimde değil, sana gelmek de.
Artık gidiyorum bir tanem.
Sevgimizi yüceleştirmek için terk ediyorum seni. Unutulmamışların dünyasına gidiyorum. Renklerin, kokuların, seslerin ve ışığın bile seni hatırlattığı bir dünyada yaşayacağım artık. Sevmek bir bakıma unutamamaya mahkûm olmaktır. İkimiz de unutulmamışlığın sevinciyle ayakta kalacağız.
O tozpembe düşlerinde yaşattığın beni unutmalısın. Çünkü senin içinde yaşayan ‘o’, ben değilim. Sessiz ve tertemiz sevgiyle anılarında kalmalıyım. Batan güne verip yum gözlerini. Günün doğuşu, senin en güzel umutların olmalı. Kendini düne tutsak etmeyip unutmalısın beni. Unutamayacağın hayalindeki değil, gerçek ben olmalıyım.
Artık gidiyorum.
Ne olur, sakın gelirim sanma.
Hoşça kal. Tüm dualarım senin için olacak!














